Neden herkesin istediği gibi bir hayat yaşamak zorundayız? Neden herkes önümüze taş koyuyor. Neden herkes oyunlar peşinde, birbirinin arkasından iş çeviriyor. Neden hayat adil değil. Neden neden neden…

Hep didindik durduk, koşturduk, çabaladık sıkıldık, yılmadık savaştık, kazandık kaybettik ama değişen hiçbir şey olmadı.

Başkasına anlatmak istedik. Bizim gibi olan başkalarına. Sevindik bizim gibi olanlar için bu aynı pisikolojide yalnız olmadığımızı hissettik. Ama yine de bir şeyler bekler gibiyiz hayattan. Hani sanki bir anda bir şey olacakmış da hayatımız değişecekmiş gibi. Sana bir sır veriyim mi? Öyle bir şey olmayacak.

Garip şey… İzlenimci bakış açısını, huy yordamlı hareket öncesi ön kurgular için bir süregelme biçimlendirmesi olarak boyutlandırdım.

Dışarımızdaki en sistemli görü açısına görme merkezimi sabitlemekle mekanik ve doğal oluşum arasında bir fonksiyon yedeklemesi oluşturmak bu hareket sonrasında gerçekleşti. Karşı tarafta kendi faalliğimi biçimlendirmenin görme metodlu hali olan bu sistemin yaşamsal gidegelişlerime oluşturduğu desteğe doğal görme merkezimde tanık olmadım.

Mekanikle yedeklemede tanığım ve bu bir onaylanabilirlik sebebi.Yavaşça kantini denetlenebilir kılmayı deneyimliyorum. Garip izliyorum.

Bende garip bir alışkanlık mevcut. Bilmem, belki birçok insanda da vardır. Arabada yolculuk esnasında gördüğüm tüm tabelaları okuma gibi.

Aman birini okumadan geçerim diye ödüm kopar resmen. “Bakkal Remzi, Taç Linens, İş Bankası, Ayakkabı Dünyası, Bilmem kaçıncı noter…”

Aman ha, birini bile kaçırmamalıyım. Masaldaki yollarını bulmak için geçtikleri yolları ekmek kırıntısı bırakan çocuklar misali, hepsini okuyup, aklımda tutayım ki, tekrar yön bulmamda kolaylık olur bari.

» Hikayenin Devamı