Delikanlı her zamanki gibi işine gitmek için evden çıktı. Camdaki kızı gördü. Hafif bir gülümseme olmuş karşılıklı. Ertesi gün gülümseme yerini “Günaydın“, “Hayırlı işler“, “İyi günler” gibi kısa konuşmalara bırakmış.

Kız camda, delikanlı sokakta konuşarak arkadaş olmuşlar. Arkadaşlık aşka dönüşmüş. Delikanlı ailesine açmış durumu ve istemeye karar vermişler kızı.

Ertesi sabah bu haberi kıza söyleyince yüzü asılmış kızın. Buna bi’ anlam verememiş, “Niye?” diye sormuş delikanlı. Her zaman sadece yüzü gözüken kız, kollarını havaya kaldırmış;

» Hikayenin Devamı

Şiirler yazardım önceden, artık elektronik posta bile yazmıyorum. Dondurmaya bayılırdım, babam alınca yiyebilirdik bir tek. Ben yine babam alsın istiyorum.

Sezen Aksu dinlerdim lise yıllarımda, şimdi zamansızım, radyom hep kapalı. Önceleri “Kanatlarım olsa da uçut gitsem şu sehirden” derdim, şimdi çok özlüyorum o şehri.

Dostlarım vardı yanı başımda önceleri, şimdi yalnızım, özler oldum Türkçe konuşan insanları. Anneme kızardım “Asla onun gibi olmucam” derdim, giderek ona benziyorum ve sevmeye başlıyorum bu değişimi.

» Hikayenin Devamı

Kim unutabilir? Unutulmaz Vizontele filminin bu repliğini. Televizyonun evlerimize girdiği ilk yıllara yetişemedim ama bu icadın evlerimize girdiği ilk yıllarda, insanlarda nasıl şaşılacak bir etki bıraktığını idrak etmek zor değil.

Yine Vizontele’ye benzer bir hikaye… Başkasından dinlemiştim. Bana anlatan şahıs ile babaannesi arasında geçen bir diyolog;

Benim Süper babaannem radyodan, Yurttan Sesler Korosu ’nu dinliyormuş. Koro şarkısını, türküsünü bitirdikten sonra yine benim süper babaannem mutfaktan getirdiği ekmek parçalarını radyonun kırık köşesinden atmaya başlamış.

Bizim torunda “babaanne ne yapıyorsun, radyoyu bozcaksın, hiç radyodan içeriye ekmek atılır mı?” diye serzenişte bulunmuş. Babaannemin verdiği cevapsa -yurttan sesler korosunu kasdederek: “Oğlum sabahtan beri şarkı türkü çığırıyorlar, karınları acıkmıştır. Sevaptır, karınlarını doyuruyorum…”