Yorgun bir şehir. Aslında yorgun bir şehir diye bir şey yok. Yorgun insanlar var, bu şehirde yaşayan. Ben de onlardan biriyim. Bedenim yorgun, beynim yorgun, gönlüm yorgun.

Sıkıldım artık insanlardan. Buradan. Her döndüğüm köşe başından. Bana her sabah selam veren simitçiden ve her akşam geçerken bana bakan o yaşlı adamdan. Kimse bende bir başkasını aramamalı artık. Ben o adamın torunu değilim. Ne de o benim dedem olabilir.

Sıkıldım insanlardan artık. Benim bedenime umarsızca, alkol kokusuyla dokunulmasından. Belki güzel bir söz duyarım sevdasıyla geçirdiğim saatlerden, günlerden hatta yıllardan. Üstelik hiçbir şey duymamaktan.

» Hikayenin Devamı