Hiçbir şey ne sebepsizdir, ne de hikmetsiz! İnsan, ibret penceresinden yaşadıklarına şöyle bir bakmayı deneyince bu sözün doğruluğunu çok iyi anlıyor. Yaşamımızda yer edinen her olayın, her şeyin bir sebebi ve bir getirisi muhakkak vardır!

Umutlarla başladığımız yolculuklar hüsranla son bulunca; “Neden ben, neden bunların hepsi benim başıma gelir” diye düşündüğümüz olmamış mıdır hiç? Yaşadıklarımızın kıyısında köşesinde ‘hayır’ arayıp, ‘şer’den başkasını bulamadığımız olmamış mıdır?

Bulamayız, göremeyiz. Çünkü içimizi yakan ateş, gözlerimize kadar ulaşmıştır! Ne öğretmenlerimiz, ne ailemiz bize şu üç kelimeyi öğretememişler:

» Hikayenin Devamı

Yerler değişiyor, farklı insanlar görüyorum. Göremediklerimden ve yanımda olamadıklarından dolayı bir istek geçiyor içimden. Bu istek yanlarında olabilme isteği sanki.

Diğer yandan kendime bakıyorum sıklıkla. Memnun olduğum hayatım, yetmeyen hesaplar, bekleyen yığınla ”Hayır!” denilmemiş bekleyenler. Ayarlamalar yapıyorum. ”Hayır!” diyemedikçe sıkıntısını çekeceğim.

Diğer yandan da gitmediğim zamanda boş boş oturacağım ve ertelenmiş bir hayatım olacak sanki. ”En güzeli yatıp uyumak mı yoksa?” diyorum. Ama o da boş. Çünkü uyandığında her şey yine aynı olacak. Yanı başında. Yine seninle…

» Hikayenin Devamı

Sıkıntılar arazsında amaçsızca yürüyordu. Kabaran kirli dalgalara baktı. Tiksinti duydu. İkindi güneşi alnını yakıyordu. Alnının terini kolunun tersiyle sildi. Gömleğinin cebinden bir sigara çıkarıp yaktı. Can sıkıcı hava bir an önce dağılmalıydı. O da öyle yapmayı düşünüyordu.

Ayakkabılarını eline alarak çıplak ayaklarla yürüdü. Pantolonunun paçalarını sıvadı. Kıyıya vuran dalgalara doğru yürüyordu. Birkaç çocuk suları şapırdatarak yanından geçti. Az ötede sevgililer kol kola yürüyorlardı.

» Hikayenin Devamı

Hayatımda çok sevdiğim bir insan var. Daha düne kadar her şey çok güzeldi, ta ki ailelerimizi tanıştırma kararı alana kadar.

Onun bir üvey annesi, özürlü bir abisi ve hasta bir annesi var. İki tane de ablası, birisi evlenecek. Yakında onlara bakacak sadece bir ablası kalacak.

Ailem böyle bir evlilik yapmamı istemiyorlar, çünkü ailesine benim bakacağımı düşünüyolar. O da bana evlendiklerinde yalnızca bir tanesine bakacağını söylüyor, ne yapmam gerekiyor bilemiyorum?

Onu çok seviyorum ama geleceğimi de düşünmeliyim, çok kararsızım.

Yorgun bir şehir. Aslında yorgun bir şehir diye bir şey yok. Yorgun insanlar var, bu şehirde yaşayan. Ben de onlardan biriyim. Bedenim yorgun, beynim yorgun, gönlüm yorgun.

Sıkıldım artık insanlardan. Buradan. Her döndüğüm köşe başından. Bana her sabah selam veren simitçiden ve her akşam geçerken bana bakan o yaşlı adamdan. Kimse bende bir başkasını aramamalı artık. Ben o adamın torunu değilim. Ne de o benim dedem olabilir.

Sıkıldım insanlardan artık. Benim bedenime umarsızca, alkol kokusuyla dokunulmasından. Belki güzel bir söz duyarım sevdasıyla geçirdiğim saatlerden, günlerden hatta yıllardan. Üstelik hiçbir şey duymamaktan.

» Hikayenin Devamı