Yine güzel bir sabah. Neşe ile kalktım. Saçma sapan şarkılar uyduruyorum kendimce. Melodiler tanıdık sözler farklı. Ne güzel işte, bence, kendimce. Güzel bir düşün ardından, temiz bir tıraş olmuş aynanın karşısındayım. Neşeliyim, belli her halinden, aynadaki simamdan.

Hmm deodorant sıkmayı unuttum koltuk altıma. Şimdi onu da sıkayım. Kolumu tavuk kanat çırparmış gibi defalarca çırptıktan sonra elimdeki deodorandı sıktım koltuk altıma.

Ha ha ha… Çok komik, ne güzel bir gün, deodorant tüpünü sallayıp koltuk altıma sıkacağıma kollarımı salakça sallayıp öylece deodorandı…

Ooff koptum ben. Haa haa haa… Hayat çok güzel.

Gözlerini hafifçe aralayıp tekrar kapattı.

- “Gün aydın mı?” diye yine aynı soruyu sordu.

Hep aynı ciddiyetle sorardı bu soruyu ve garip bir şekilde bunu sadece bana sorduğunu fark etmiştim ilerleyen zamanlarda.

“Evet, gün aydın” demezsem sonsuza kadar uyuyacakmış gibi davranırdı. Uykuya olan aşkını bildiğimden en soğuk, kapalı kış günlerinde bile “Evet” diye cevaplardım bu soruyu korkumdan.

» Hikayenin Devamı

O benim yeni doğan ayımdı. Şimdi sabah oluyor, gün yeniden doğmaya başlıyor, ay kayboluyor. Evet tekrar gün bitecek, güneş batacak ama ay yeniden o bendeki, o içimdeki anlamıyla var olmayacak.

Çünkü artık yeni doğan ay benim için anlamını yitirdi. Çünkü artık ne benim aya bakacak yüzüm, ne de artık ayın gerçek yüzü yok. Çünkü Güray yok ve bundan sonra da olmayacak…

Yalnızlıkla başbaşa kaldım yine. O benim en vazgeçilmezim oldu artık. Ben onu kimler uğruna bırakmışım ama o beni hala bırakmıyor artık. Öylesine sarmış ki etrafımı kurtulamıyorum ve bundan sonra da kurtulmak istemiyorum. Çünkü yaralarımı saracak olan tek şey yine yalnızlık…