Yer yer yıkılmış o eski taş duvarın önündeyim yine. Bilirsin hani; deniz tarafında değil de, şu diğer taraftaki, kim bilir kaç yıl önce doğmuş ve artık neredeyse ölmeye yüz tutmuş olan yaşlı incir ağacının toz grisi dallarının uzandığı yerde.

Hala yapraklar var üzerinde, çoğu da yeşil üstelik. Ya da belki karanlıkta bana öyle görünüyordur. Yaprakların yanı sıra, kuşların delik deşik ettiği, iyice kararmış, kurumuş bir iki tane de incir sallanıyor galiba aralarda.

Yavaşça dokunuyorum, ayışığının aydınlattığı gri-mavi, ürkütücü, iskelet kemiklerine benzeyen çıkıntılarla dolu eklemli dallardan birine. Dokunduğum yerin altında yüzlerce yıllık yaşamın yorgun soluğunun dolaştığı, uçuk yeşil renkli bir nabzın atışını duyar gibi oluyorum.

» Hikayenin Devamı

İngiltere’nin en zengin üç adamından biri olan kahramanımız yaz aylarının doyum olmadıgı Eğe sahillerinden Türkiye’de bir sahil kasabasına gelmiş.

Burada insanlar sadece balık tutarak geciniyorlarmış. Adam birkaç gün gözlemlemiş, kasaba halkı sabah erkenden kalkıp, o gün için yetecek kadar balık tutuyor, sonra da kasaba pazarında satıp, o günkü ihtiyaçlarını alıyor ve eve gidip ailece yiyip içip egleniyorlarmış.

Bu olay istisnasız her gün ve gece böyle olurmuş ingiliz zengin adam dayanamamış bir gün bir kasabalıya sormuş “Neden daha fazla balık tutmuyorsunuz” diye. Ve devam etmiş;

» Hikayenin Devamı

Çocukluğumuzun en büyük maceralarından birisi de bisikletimize binip, hiç bilmediğimiz sokaklara, mahallelere, caddelere dalıp; sonra evin yolunu geri bulmaya çalışmaktı :)

O gün yine bisikletlerimize atlayıp, kafamız nereye eserse gitmeye karar verdik yine. Çocukluk aklı işte yeni maceralara atılıyorsun aklınca :)

Ben, Merve ve Özge aldık başımızı çıktık yola. Bu sefer sahile çıkmaya çalışacaktık ve o günün yönlendiricisi, bizim tabirimizle “Kafası nereye esercecisi” Merve’ydi.

Çıktık bizim sokaktan, başladık Merve bizi nereye yönlendirirse oraya girmeye. Oradan oraya, oradan oraya…

» Hikayenin Devamı