Lise sondayken sürekli espri yapan bi’ kişiliğe sahiptim -ki hala öyleyim- ama o zamanlar kendimi sürekli espri yapmak zorunda hissederdim.

Arkadaşım yine böyle bir gün “Anlat bi’ şeyler de gülelim, sınav stresinden kurtulalım” dedi. Elinde sakız vardı. Ben de hiç tasarlamadan bi’ anda sakızın hikayesini anlattım. Sizle de paylaşayım belki komik gelir :)

Köyün birinde Sa adında bi’ kız varmış. Bu kız, köyde çok sevildiği için köy ahalisi ona Sa Kız derlermiş.

» Hikayenin Devamı

Bundan taaa yıllar önce, bizim zamanımızda, “BigBubble” sakızlarının çam sakızlarıyla beraber pazarlarda güzel köylü annelerimiz tarafından satıldığı, develer tellal pireler berber, insanoğlunun bu tür hayvanlar gibi meslek edinmediği mağara yıllarında, bir “İdris” amcam yaşamıştı.

Kendisi her iki cümlesinden birinde “bizim“, diğerinde “zamanımızda…” dediği gibi, çok da tonton ve yanaklarındaki etlenme nedeniyle dolu dolu konuşan neşeli bir adamdı.

Mahalli eşraf tarafından çok sevilen, kahve önünden geçerken en az bir düzine insan tarafından “Buyur, hoşgeldin!” gören, canı sıkkın olsa dahi mahallenin cocuklarıyla anlaşmayı seve seve başaran bir “İdris” idi. O ki, onunla tanışmamızda bu “İdris”den dolayı oldu.

» Hikayenin Devamı