Yıl 1994. Temmuz ayı. Cumartesi akşamı. Ben ve kardeşim o akşam yemek yiyorduk ve aniden zil çaldı, kapıyı annem açtı.

Kapıda olan kişiler arkadaşlarımdı ve bizi aşağıya çağırıyorlardı. Saat 10.00′na geliyordu. Sofradan kalkar kalkmaz aşağıya indik.

Arkadaşlarımızla her gece korkunç hikayeler anlatırdık. Gece dedim, çünkü sabahlara kadar oturur hikayeler anlatır, oyun oynardık. Her kafadan bir hikaye çıkardı ortaya ama birbirimizi korkutmak için yarış yapardık.

» Hikayenin Devamı

Çocukluk yıllarım, yani en az 32-33 yıl öncesi. Televizyon Edirne’de çok az kişide var. Tabi biz de yoktu. Arada komşulara gider izlerdik. Oturma odasındaki masanın üzerinde bir televizyon olmasını ne çok hayal etmiştim.

Evimize yakın bir park vardı. Türk filmi olduğu geceler oraya giderdik. Hiç unutmam, annem yanına ayrıca küçük bir kavanozla şeker de alırdı. Orada çayla verilen iki şeker yetmiyordu.

Film başlayınca kimseden çıt çıkmaz, izlerdi parktaki herkes. Herkesin gözü sihirli kutuda. Ve mahallede günlerce yorumu sürerdi.

» Hikayenin Devamı

Bugün işten eve dönerken mahallemizdeki çocukların saklambaç oynamaları gözüme çarptı. Ve bir anda çocukluk anılarına daldım. Sokağımızda oynadığımız saklambaç, yakar top, dokuz taş, kazan dibi ve kör eve gibi oyunlar.

Ne kadar saf bir şekilde oynuyormuşuz bu oyunları. Eskiden az mı kovalanmadık komşuların kapı önlerinden. Neymiş çok gürültü yapıyormuşuz :) Az mı komşuların meyve ağaçlarını talan etmedik.

Oysa ki, şimdi büyümüş ve içimizdeki saflığı kaybetmişiz.

» Hikayenin Devamı

Çocukluğum 90′lar da geçtiği halde hala 80′lerin etkisi sürüyordu. Gazoz kapaklarını, misketleri, meybuzu, leblebi tozunu, He-man’i, Susam Sokağı’nı, mahalle maçlarını, bakkal amcayı unutmak mümkün mü? Peki ya Saklambacı…

Saklambaç dedim de, yaz akşamlarında oynanan bir başkaydı tabi. Mahallenin bütün çocuklarıyla akşam yemeğinden sonra tekrar bir araya gelir ve saklambaç oynardık. O karanlıkta ebe olmak haricinde her şey güzeldi.

Artık o günler çok uzaklarda kaldı. Bana o günleri hatırlatırlar diye bugünün çocuklarına bakıyorum da, içimden o çocuklara büyüklerimin bana dediği gibi “Siz çocukluğunuzu mu yaşadınız” demek geliyor.