Ben küçük bir kasabada büyüdüm. Bağlı olduğu ilçesini kıskanan, limon sıkıp kaskatı ve parıl parıl yapılmış saçlarıyla vurgun olduğu kızcağızın evinin önünden her yarım saatte bir motosikletle geçtiğinde sevdiğiyle bir bağ kurduğunu hayal eden gençlerin yaşadığı bir yer. Evlerde motosiklet sesi ayrımında ustalaşmış ürkek genç kız kulakları…

Motosiklet gürültüsü ve kızlarının namusundan şikayetçi olan nemrut anne babalar arasında büyüdüm. Benimkiler öyle olmadı neyse ki.

Pek tazecik, pek yakışıklı, hemen kızlar tarafından aldatılıverecek kadar utangaç ve mahcup iki erkek kardeştik biz annemin gözünden bakıldığında ama alelade kasaba gençlerindendik işte, tek meşguliyeti ve eğlencesi gün kararıncaya kadar sokakta, çorapları ayaklarından çıkmak üzereyken bile top diye taşın peşinden koşabilecek kadar mutlu, toz toprak dumanının altında türlü oyunlar oynamaktan hoşlanan mahallenin çocuklarından…

» Hikayenin Devamı

Bugüne kadar hep özendigim, imrendigim bir zeka düzeyine sahip bu adamlar. Bilmeceleri, sorunları çılgın bir hızda çözerler, birbirleriyle her türlü anlaşırlar.

Misal; bir satranç masasında kahramanlarımız karşılıklı oturmuş ve;
- Fil F3′e
- Bundan sonraki hamlenin beni yanıltacagını mı düşünüyorsun?
- Ya sen?
- Vezir her hamleyi kusursuz yapar, sürprizlere açıktır
- Bunları ikimiz de bilmiyor muyuz?

» Hikayenin Devamı