Mis gibi bir vapur yolculuğundan sonra, kulaklığımda en sevdiğim müzikler, kalabalık arasından yürümekteyim. Yüzümde olmasa bile içimde bir gülümse var.

Tam bu sırada, kalabalık arasından gelen biri ile çarpışıyor omuzlarımız. İçim gülümsüyor ya, içimden “Neyse insanlık hali” deyip geçme meğilindeyim. Ama yine de yüzünde bir “özür dilerim” mimiği görmek ya da gözgöze gelip, karşılıklı “Sorun değil” anlamına gelen o saliselik bakışı atmak için arkaya dönüp bakıyorum.

Nerdee… Ayı! Arkasına bile bakmıyor. Sanki demin omzumu kırarcasına bana çarpan o değildi. Arkasından “Ulan senin insan içine çıkmana izin verenleri bir elime geçirsem, hayvan!” diye bağırmak geliyor. “Boşver” diyorum. Hayvanla hayvan olma.