80′li yıllar bir çocuk olarak geçirilebilecek en güzel zaman dilimiydi. Biz 80′lerde çocuk olan nesil son şanslılardık. Bunu şimdi anlamak daha kolay. Çünkü artık çocuklar bizim yaşadığıklarımıza, tattıklarımıza o kadar yabancılar ki.

Şimdilerde pazartesiyi getiren gün olarak sevdiklerimiz arasında son sıralara yerleştirdiğimiz pazar günleri bile ne kadar güzeldi.

Sabahları kahvaltıdan sonra ailece oturulur Lessie izlenirdi. Zeki, sevimli, muhteşem bir köpek. Ben ki hayvanlara o kadar da yakın bir insan değilimdir -ki o zaman da değildim- öyle bir köpeğim olması için bütün oyuncaklarımı verecek durumdaydım.

» Hikayenin Devamı

Çocukluğumuzun efsane çizgi filmlerinden biridir Tsubasa. Zaten hali hazırda futbol delisi olan ülkemizin genç dimaları için biçilmiş kaftandır.

Seksenlerin sonunda doksanların başında çocukluğunu yaşamış çoğu arkadaşın bildiği bir çizgi filmdir.

Hiçbir bölümünü kaçırmazdık. İzlemek için her türlü çabayı gösterirdik, güdümlü anne terliğini bertaraf eder, ödevleri bir yana bırakır yine izlerdik.

» Hikayenin Devamı

Çocukluğum 90′lar da geçtiği halde hala 80′lerin etkisi sürüyordu. Gazoz kapaklarını, misketleri, meybuzu, leblebi tozunu, He-man’i, Susam Sokağı’nı, mahalle maçlarını, bakkal amcayı unutmak mümkün mü? Peki ya Saklambacı…

Saklambaç dedim de, yaz akşamlarında oynanan bir başkaydı tabi. Mahallenin bütün çocuklarıyla akşam yemeğinden sonra tekrar bir araya gelir ve saklambaç oynardık. O karanlıkta ebe olmak haricinde her şey güzeldi.

Artık o günler çok uzaklarda kaldı. Bana o günleri hatırlatırlar diye bugünün çocuklarına bakıyorum da, içimden o çocuklara büyüklerimin bana dediği gibi “Siz çocukluğunuzu mu yaşadınız” demek geliyor.