Beni bırakmanın üstünden kaç saat geçti biliyo musun 21 saat 40 dakika 45 saniye. 46, 47, 48, 49, 50, 51, 52…

41 dakika 1 saniye. 2, 3, 4,5…

“Devam edebileceğimizi düşünmüyorum, yol katedemedik, üzgünüm…” kulaklarımda yankılanıyor.

Zaman acının ilacı derler, 21 saat, 42 dakika, 53 saniye oldu bekliyorum geçsin diye ama uzun sürecek korkarım.

» Hikayenin Devamı

Gönül denizdir. Dil kıyı. Deniz dalgalanınca içindekileri kıyıya atarmış. İşte sanki fırtınalar kopuyor yedi iklim dört bucakta. Gönül merkezli olmayan fırtınalar bunlar. Yerden göğe savuran, yıkıcı, yağmalayıcı.

Hep bir uğultu. Manasız, temelsiz, kişiliksiz sesler ya da sessizlikler. Sessizlik ne kadar uzak artık bize. Denize kavuşamayan akarsular gibi çağlıyor her yer.

Keşke anlayabilsek manayı da kavuşabilsek o engin denize. Mana’nın susup dilin konuştuğu ne bedbaht bir zamanın bahtsızlarıyız oysa. Susmak… Suskunluk ne güzel bir şiir bilene. Artık susuyorum. Asıl konuşmak susunca başlıyor çünkü…

Şu an gözlerim karşımdaki engin maviliğe, aklımsa sana dalıp gitmiş. Sen deniz olmuşsun, denizse gözlerin. Ve ben bir kez daha vurulmuşum senin deniz gözlerine.

Martıların çığlıkları karışırken ıssız sessizliğime, sensizlik gelip vurmuş beni taa alnımın ortasından. Bense vurulmuşluğuma aldırmıyorum. Umursamıyorum yüreğimden ve gözlerimden akan damla damla kanı.

» Hikayenin Devamı