Taşlı, tozlu-topraklı yollardan geçiyorum. Toz nefes almamı engelliyor ve tozları yutarak yoluma devam ediyorum. Mahalle arası; dar, sessiz yollar…

Gözüme tek tük de olsa bahçeli, kiremit çatılı, binalara inat ayakta kalmayı başarabilmiş küçük evler ilişiyor. Bu evlerin bahçelerinden kulağıma merhabalar geliyor! Ağaçların, çiçeklerin, kuşların, böceklerin selamını duymak beni mutlu ediyor. İçimin onların sıcak selamlarıyla dolduğunu hissediyorum.

Aaa! O güne kadar görmediğim –farkına varamadığım- taştan bir ev ve muhteşem laleler…

» Hikayenin Devamı

Hayat, akışına bırakılan, umutsuz bir vadi gibi bende. Yaa toprağından, yaa yağmurundan…

Bahar, hep geç kalan bir mevsim bende. Nereden, nasıl başlasam, hep aynı sokak, hep aynı yerde.

Her sabah yeni bir günle, yeni bir hayat başlar tüm hücrelerimde ve her gün batımı, milyonlarca hayal kırıklığını beraberinde getirmekte.

» Hikayenin Devamı

Seni kaybemek, müebbet hapislere mahküm etmek kendimi bile bile!

En bitmez tükenmez yollarda kol kola yürümek ölümle seve seve! Dudaklarımda maziden kalma bir şarkının melodisi. Seni sevmek hayat demek. Sensizlik ölüm!

Seni kaybetmeyi hiç istemedim ben. Bir kuş misali konmuştun avuçlarıma. Öyle sevdim öyle sevdim ki gitme istedim. Bende bir ömür bitme istedim. Git-me!

» Hikayenin Devamı

Artık yürüyecek gücü kalmamıştı, kaldırıma oturdu ve başını elleri arasına aldı. Yağan yağmuru umursamıyordu, bir sigara yakmak istedi, sigara paketi cebinde değildi. Sırılsıklam olmuştu ve kendi kendine mırıldanıyordu…

Zorda olsa ayağa kalktı. Evine doğru yürümeye başladı. Birkaç dakika sonra evindeydi ama bu kez de anahtarı bulamıyordu. Zorda olsa ıslak ceketinin cebinde anahtarı buldu. Bu sırada eline bir kağıt takıldı. Kağıdı cebinden çıkardı. Kağıdı gelişi güzel katlamış ve cebine koymuştu. O anda sadece ilk cümlelerini okuduğu kağıda bakarak ağlamaya başladı.

Kağıdı açtı;

» Hikayenin Devamı

Kimi yazı sever kimi kışı. Kimi için ise baharı hepsinin tadı ayrı.

Ben sonbaharı seviyorum. Serin hava, yağan yağmur ve dökülen yapraklar insanı hüzünlendiriyor ve insanın içinde kocaman bir sevgi açlığı yaratıyor.

Sevgilimi de daha çok seviyorum. Sonbaharda dokunuşlar farklı, konuşmalar daha yumuşak. İnsanı daha uysallaştırıyor sanki.

» Hikayenin Devamı