Kadınım;

İnsansı kayboluşlarımızın yalnızca aranmakla, sevilmekle ve hatta dokunulmakla, keşfedilmelere, buluşmalara yüz süreceği bir delişmen bahar başladı sevgilim.

Bu öyle bir başlangıç ki, sonu olan bir şey değil. Yok olma sancısı içinde tüketilecek bir başlangıç değil, sadece ve her şeye rağmen bahar ve bizim başlangıcımız. Bize dair yarım kalan ne varsa inadına başlangıcımız.

» Hikayenin Devamı

Uyandıktan hemen sonra dışarı attım kendimi. Günlerden Salı. Yolda yaşlı bir kadın ve köpeğiyle karşılaştım. El ele tutuşmuşlardı. Parmağımı kaldırarak selam verdim. Karşılık olarak bana çürük dişlerini fırlattı yaşlı kadın gülerek.

Ne kadar güzel bir sabahtı bu böyle! Böceğe dönüşmeden bir geceyi daha atlatmıştım. Daha ne isterdim şu hayattan. İşe gitmeden önce güzel bir kahvaltı yapmaya karar verdim.

Mumlarla dolu güzel bir dükkana girdim. Servis yapan şişman yunus bana ne istediğimi sorduğunda,

» Hikayenin Devamı

“Bela ile sözlüyüz, mapus ile nişanlı. Namımızla evliyiz, yalnızlıktır yarimiz”

Eşref saati dizisini izleyenlerin hatırlayacağı bir Burak Aydos şarkısının dizeleri bunlar. Son iki kelimesini yaşamanın mutluluğu mu yoksa kuruntusunu mu yaşıyorum şu an tam olarak bilemiyorum. Ancak kesin olan bir şey var ki yalnızlık yarim oldu, çok da sadık çıktı bırakmıyor bi’ türlü.

Şimdi bu yazıyı okurken, bu durumdan sıkıntı duyduğumu düşünebilirsiniz belki fakat işin aslı öyle değil. O kadar alışmışım ki bu duruma, sevgilileri görünce elemanı çıkarıp, kendimi hayal ediyorum. Yanımda bir kızın hayalini kurmak bile enteresan gelmeye başladı.

» Hikayenin Devamı

Aynada kendine bakıyordu. Banyodan yeni çıkmıştı, saçlarından sular damlıyordu. Önce alelacele saatine baktı, saat 07:45 idi.

Güne mümkün olduğu kadar erken başlamalıydı. Her şeyi zamanında yapmalıydı. Üzerini giyip, saçlarını kurutmak için yarım saati vardı. En geç 08:15′de evden çıkmış olmalıydı.

Hemen giymek için ayırdığı kıyafetleri giydi, dağılmış birkaç kıyafeti vardı yatağın üstünde, onları toparladı. On dakika geçmişti.

» Hikayenin Devamı

Düşünüyorum da o eski günleri, annemin “Biz senin yaşındayken….” diye başlayan cümlelerini hiç sevmezdim. Şimdi aynı cümleleri kendim kuruyorum öğrencilerime.

Bize ne oldu böyle? Ne oldu da bu kadar yozlaşabildik? Biz hep iyiyi, güzeli, doğruyu anlatmaya çalışırken, onlar neredeydiler ya da biz kimlere anlattık bunları?

Bilmiyorum, işin içinden çıkamıyorum. Nerede yanlış yaptık, nerede?

» Hikayenin Devamı