Artık sen bir hiçsin! “Sus, yazma yeter!” deme bana. Seni bu kadar acımasız yakalamışken, seninle olan bütün anıları, gülüşleri, öpüşmeleri, tutuşmaları, bakışları, nefesiz sevişmlerimizi…

Boğup öldürmem lazım. Acı çektireceğim bir ölüm lazım beyaz satırlarıma.

Yüreğimden dökülen her harf, her söz, her kelime, her isyan, her sen’in gectiğin ne varsa boğazından kesilen bir hayvanın son nefesiyle yalan dünyaya fırşkırdığı kanı gibi oluk oluk akmalı satırlarıma.

Korksun gözleri satırlara ilişen melek ruhlu kalpler, kanamasın başka kalpler diye…