Kadınım;

İnsansı kayboluşlarımızın yalnızca aranmakla, sevilmekle ve hatta dokunulmakla, keşfedilmelere, buluşmalara yüz süreceği bir delişmen bahar başladı sevgilim.

Bu öyle bir başlangıç ki, sonu olan bir şey değil. Yok olma sancısı içinde tüketilecek bir başlangıç değil, sadece ve her şeye rağmen bahar ve bizim başlangıcımız. Bize dair yarım kalan ne varsa inadına başlangıcımız.

» Hikayenin Devamı

Ben şimdi yalnızım. Kendimle savaşıyorum kaç aydır seni unutmak için. Tam ”Unuttum” derken, bir anı gözümün önüne geliyor. Her şeyi mahvediyor.

Şimdi tek kendim değil asıl savaştığım şey. Asıl mücadele verdiğim şey senmişsin de haberim yokmuş.

Uykularım yarım oldu. Ağlamaksa en iyi dostum. Şimdi sensizim. Kimsesiz, yetim oldum ben, yetim…

» Hikayenin Devamı

Küfür diyorum; savaşmaktan iyidir, sevişmekten kötü. Hem bazı küfürler de sanatsaldır. Hayat kurtarır bazen küfür. Can almaktan, can vermekten alıkoyar insanı. Boşaltır kötü öfkesini insanın, elini yanlışa bulamaktan kurtarır. Ve onu kör karanlıktan alıkoyar.

Küfrü savunmuyorum. Ama doğru yerde, doğru zamanda ”Yaşasın küfür!” diyorum. Küfür diyorum, kimi zaman vitamin minaral ve hatta esansiyel aminoasitler kadar vazgeçilmezdir. Çünkü insanın doğumundan itibaren sergilediği bütün eylemler, varoluşuna dönüktür.

Günümüz vahşi kapitalizminde insanın ”küfürsüz varolması” imkansızdır. Kontrolü kaybetmemek şartıyla.

» Hikayenin Devamı

Tüm sevdiklerim bana onu soruyor. Toplu hade yaptıkları sorgulardan sonuç çıkmadığından olsa gerek, tenhada sıkıştırıyorlar. Evin babasından gizli, kızının ilk aşkını soran anneler gibi. Banyoda, mutfakta, koridorda ve hatta yatakta bitiveriyorlar yanımda.

Genelde çimdikleyle dürtme arası bir hareketle giriyorlar söze. Bazıları muzip bir göz kırpma efekti de ekliyor girizgahlarına.

- “Ee, anlat bakim, neler oluyor?”

» Hikayenin Devamı

Sen giderken, arkanı dönüp son bir kez bana bakacak mısın diye bekledim. Dönmedin. Tanıdık duruşunla, tanıdık adımlarınla gittin. Benden bir parçayı da yanına katarak gittin.

Gittiğin gibi bir yere de varmışsındır elbette. Mutlu da olsan, mutsuz da, yalnız da olsan, savruk da, bende aynısın. Yerin dibine de geçsen, bulut olup güneşe de yükselsen seni bildiğim gibi kalacaksın.

Aylardan mayıs, hava soğuk. Gecenin ayazı ellerimi kesiyor. Yumruk olmuş ellerim, kendi içlerine sokulurken ilk elimi tuttuğun günü hatırlıyorum. Çok masumduk o zaman.

» Hikayenin Devamı