Günahlarım saymakla bitmez. Ufak bir çocukken ya da şöyle diyelim, ki artık cümle süslemeye ihtiyacım olmadığı vurgulansın, çocukken, çocukken başladım ben inanmaya.

O dönemlerde en büyük suçtu inanmak. Ne haddimize düşmüştü uzun saçlı sevgilinin –ki kendisi bunu asla bilmedi- altın saçlarına dokunmak.

Yıllarca günaha girdim ben. Sırf o saçlara dokunmak için çocukmuşum gibi yaptım. Yaşıma yakışır oyunlar oynadım.

Tek ben değil, her dönem, bütün çocuklar… Günahkardık biz. İnandım, bir gün bunların gerçek olabileceğine, aramızdaki boy farkını görmezden gelerek.

» Hikayenin Devamı

“İnsanoğlunun tarihte yaptığı en büyük hata yerleşik hayata geçmek” derim dengemi yitirdiğimde.

Ne yapacaksın, ne güzel ağaç kavuğunda, mağarada sessiz sakin zararsızca eğleniyordun kendi kendine. Çıktın dışarı, çemberi yıktın, egoların çıktı sonra ortaya. Aşık oldun. Sevdin, sevildin dengeni yitirdin.

Oyuncağı oldun en çirkin oyunların, oynadın da çoğu zaman. Sıkılınınca oyundan, bir köşeye atıldın, kırıldın, kırdın da.

» Hikayenin Devamı

Ertesi gün sınavım var ve ben her zaman olduğu gibi çalışmamışım. Herşey son geceki çalışmama bağlı. Herşey hazırdı; ders notlarının fotokopileri, boş kağıtlar, kahve vs. Motive olmuş ve çalışmaya başlamıştım. Her şey yolunda giderken, yan daireden bir ses duydum. Normalde kapılardan alışık olduğumuz gıcırtı sesi, fakat tahmin edebileceğiniz gibi bu sefer çıkış yeri ve amacı farklı. Bende moral, motivasyon bir anda sıfırlandı.

Oh ben burada sınava çalışırken, elalem … mantığı çercevesinde sinir katsayım tavan oldu. Ama yapılacak çok birşey yoktu. Ver çoşkuyu kolonlara diyip açtım müziği başladım tekrardan çalışmaya.