Yaklaşık 20 yıl önce Sivas’ın Şarkışla ilçesinin Temecik köyündeyim. Arkadaşlarla derede Şükrü emminin elmalığı civarinda oyun oynuyoruz ama tam olarak ne oynadığımızı hatırlamıyorum.

Efendim geçmiş zaman, yaşlandık artık. Yaş oldu 33. Saçımızın kılları ağardı, kelleştik. Sözü fazla uzatmadan oyuna döneyim. Köyün çocuklarından ben varım, İdris, Cemal, Ali, Hüseyin çocukluk bu ya, dalmışız oyuna sardırıyoruz.

Biraz ileride de Ellez (İlyas) emminin bahçesi var. Adam bağıra bağıra koşarak bir geldi, “Atleti niye parçaladınız” diye avazı çıkdığı kadar bağırıyor. Bizim olaydan haberimiz bile yok. Korkudan çil yavrusu gibi dağıldık. Ne olduğunu anlamadan kendimi Cemal ile arpa tarlasının içine yıldırım hızıyla attık.

» Hikayenin Devamı

Bundan birkaç yazı önceydi sanırım. Buralardan gitmekten, yani çok sevdiğim İzmir’imi terk etmekten bahsetmiştim. Şark olayı diye işte o yer belli oldu malesef -Sivas-.

Bizim için iyi bir yer fakat ama İzmir’de yaşayıp da buranın tadını almışlar çok iyi bilirler. Buradan kopmak benim de içimde bir şeyleri kopartıyor. Hele bir de aileniz ve çok iyi dostlarınızı bırkmak var ya kahrediyor inanın.

Öğrendiğim günden beri ağlamaklıyım. Stres mideme vurdu resmen. Gerçi insanoğlu nelere alışmıyor ki, hayat nelere alıştırmıyor ki… Ama işte gelin görünki insan kalbi bazen zor dayanıyor ve benim kadar duygusal ve bağlandığında bir şeylere kopamayan biriyse.

» Hikayenin Devamı