Gözünü açtı. Yanağının üşüdüğünü hissetti birden. Gördü, iki küçük tekerlek üzerine oturtulmuş, kocaman cuvaldan bir bohça, içinde, dışına taşan bir sürü kağıt ve kartonla birlikte Arnavut kaldırımlı taş sokakta yokuş yukarı ağır ağır çıkıyordu. Garipsedi. Elinin ayasını soğuk betona dayayarak başını kaldırdı, daha düz, daha manalı görebilmek için. Yine de anlam veremedi.

Koca bohça kendi kendine yukarı yukarı çıkıyordu, kesik kesik hareketlenerek. Bir iki, bir iki… Rüyada mıydı anlayamadı. Çuval kendi kendine nasıl böyle yukarı çıkardı ki?

Arkasına baktı, yokuş bir hayli dikti. İyice doğruldu. Doğrulurken uzunca ahladı. Biraz başı, biraz da beli ağrıyordu. Düştüğünü hatırlamıyordu. Boynu da kaskatı kesilmişti. Soğuk betondan olsa gerek diye düşündü. Kütletti. Kütletirken de ahladı, o an bohça durdu. Ürperdi.

» Hikayenin Devamı

Ben küçük bir kasabada büyüdüm. Bağlı olduğu ilçesini kıskanan, limon sıkıp kaskatı ve parıl parıl yapılmış saçlarıyla vurgun olduğu kızcağızın evinin önünden her yarım saatte bir motosikletle geçtiğinde sevdiğiyle bir bağ kurduğunu hayal eden gençlerin yaşadığı bir yer. Evlerde motosiklet sesi ayrımında ustalaşmış ürkek genç kız kulakları…

Motosiklet gürültüsü ve kızlarının namusundan şikayetçi olan nemrut anne babalar arasında büyüdüm. Benimkiler öyle olmadı neyse ki.

Pek tazecik, pek yakışıklı, hemen kızlar tarafından aldatılıverecek kadar utangaç ve mahcup iki erkek kardeştik biz annemin gözünden bakıldığında ama alelade kasaba gençlerindendik işte, tek meşguliyeti ve eğlencesi gün kararıncaya kadar sokakta, çorapları ayaklarından çıkmak üzereyken bile top diye taşın peşinden koşabilecek kadar mutlu, toz toprak dumanının altında türlü oyunlar oynamaktan hoşlanan mahallenin çocuklarından…

» Hikayenin Devamı

Şimdi hemen şimdi sokağa bak. Boş ya da dolu, o senin sokağın. Orada hergün bir olay olur. Herkes oradan geçer. Hatta tüm sokak. Kimse eskisi gibi sokağa bakmaz. Ama sen bak. Okula giden öğrencilere bak. Onların hayata nasıl sonsuzmuş gibi baktıklarını gör.

Alt kattaki yaşlı çifti gör. Sanki doğarken birlikte doğmuşlar ve hiç ayrılmayacak gibiler. Bakkal amcayı gör, sepetten ekmek verirken. İşten dönenleri gör. Yaptıkları işi sevmeseler bile evlerine iki lokma getirmenin gururu ile yürüyen insanları.

Karşı penceredeki komşunu gör. Onu tanımasan da ona selam ver. Sonra, sonra gözlerini kapat sokağa çıkamayan, hayatı sadece camdan izleyenleri düşün. Onların nasıl mutlu olduklarını…

Normalde pek yapmam ama anın şaşkınlığıyla ilk defa “cidden mi” kategorisine tam manasıyla uyacak bir şeyler yazma gereği duydum. Olay az önce başıma geldi. Hemen anlatayım.

Bir ilkokul arkadaşım Facebook‘tan bana ulaştı. Çoğunuzun başına gelmiştir zaten bu, esprilere konu olmaya başladı artık.

İnsan merak ediyor tabi, en son çocuk olarak gördüğün adam ne hale gelmiş, neler yapmış. Soruyoruz birbirimize, aramızda geçen diyaloğu da olduğu gibi aktarıyorum buraya.

» Hikayenin Devamı

Issız sokakta oturan bir kız görmüş delikanlının biri. O kızın aynı zamanda üşüdüğünü farkedince, onu ısıtmak için kalbinde küçük bir ateş yakmış. Ve bakmış ki bu ateş onu ısıtmaya yetmiyor, daha büyük ateş gerekiyor, bu sefer kanının son damlasına kadar alev alev yanmaya karar vermiş.

Kız tam ısınmaya başlamışken, ordan başka bir delikanlı geçmiş. O delikanlı da kızın üşüdüğünü farkedip, üzerindeki ceketini kızın üzerine örtmüş. Kız, ceketini kendisiyle paylaşan delikanlının kendini sevdiğini sanarak, oradan kalkmış ve delikanlı ile birlikte gitmiş.

» Hikayenin Devamı