Kimi yazı sever kimi kışı. Kimi için ise baharı hepsinin tadı ayrı.

Ben sonbaharı seviyorum. Serin hava, yağan yağmur ve dökülen yapraklar insanı hüzünlendiriyor ve insanın içinde kocaman bir sevgi açlığı yaratıyor.

Sevgilimi de daha çok seviyorum. Sonbaharda dokunuşlar farklı, konuşmalar daha yumuşak. İnsanı daha uysallaştırıyor sanki.

» Hikayenin Devamı

Sonbahar; hüzün mevsimi, ayrılık mevsimi. Her sonbaharda yaşadım aynı hüznü.

Yağmurlu akşamlarda gözlerim camlardan ayrılamadı. Ilık, belki biraz soğuk, az biraz üşüten ama unutulmayacak duygular yaşatan sonbaharlarda aynı ağlamaklı burukluğu yaşadım.

Yine geliyor sonbahar. Bu sefer bir farkla, bu sefer yalnızım. Belki aşkı bulurum, onunla yaşarım baharımı, kışımı. Onunla yürürüm belki hasret kaldığım loş sokaklarda.

Çiseleyen yağmur, boş sokaklar, belki biz, belki de ben.

Yine yaşayacağım sonbaharın hüznünü.

Sokaklara serpilmiş, sapsarı sonbahar sabahlarının sessizliğinde, sen sadece suskunluğu seçtin. Söylenmemiş, siyanürlü sözler sorumsuzca saçılmıştı sağa sola.

Simsiyah seraplar sızıyordu sakladığımız sevgilerden. Sarmaşıkların sarıldığı sakızağaçları, sabah sisinin soluğunda soyunuyordu sen sustuğunda.

Sorgusuz sualsizdi sonbahar.

» Hikayenin Devamı

Sapsarı bir güz döneminde tanıştık Damla’yla. Aynı filmlerdeki gibi aşkımız, Eros’un okuyla bizi vurmasıyla başlamıştı sanki. Bakışmalarımızın arasından sararmış yapraklar uçuşuyordu. Ansızın bastıran yağmur, sert damlalarla çoktan kalbime kazımıştı ismini, Damla!

Elimde, babamın siyah eski ama hala ilk günki gibi parlak, bastonu anımsatan şemsiyesi o an unutulmayacak bir anı yaşattı bana…

Yağmurun şiddetiyle herkes sığınacak bir yer arama telaşındaydı. Yanına gittim. Şemsiyemle daha fazla ıslanmaması için yardımcı oldum.

» Hikayenin Devamı