Olay küçük bir köyde geçmektedir. Babadan kalma birkaç dönüm arazisi olan Zülfü, Zülfiye’ye aşıktır ama amcası bu topraklara konmak istediği için evlenmeye karşıdır.

Ne var ki köylünün baskısı ve Zülfü’nün aşkı karşısında kabul etmek zorunda kalan amca, Zülfiye’nin babası Şehmuz’u topraklara konmadan köyden gönderme peşindedir.

Zülfü muradına ermiş evlenmiştir ve Zülfiye de köyün çayında kız kardeşiyle çamaşır yıkamaktadır. Kahya karısına çamaşır getiren ağanın oğlu atını Şehmuz’un çamaşırlarının olduğu çalılığın yanına bağlayınca Zülfiye’nin kardeşi atı uzaklaştırmak ister. Atı öbür tarafa itelerken yakaladığı fırsatı gören hain yenge bağırmaya başlar:

» Hikayenin Devamı

Neden herkesin istediği gibi bir hayat yaşamak zorundayız? Neden herkes önümüze taş koyuyor. Neden herkes oyunlar peşinde, birbirinin arkasından iş çeviriyor. Neden hayat adil değil. Neden neden neden…

Hep didindik durduk, koşturduk, çabaladık sıkıldık, yılmadık savaştık, kazandık kaybettik ama değişen hiçbir şey olmadı.

Başkasına anlatmak istedik. Bizim gibi olan başkalarına. Sevindik bizim gibi olanlar için bu aynı pisikolojide yalnız olmadığımızı hissettik. Ama yine de bir şeyler bekler gibiyiz hayattan. Hani sanki bir anda bir şey olacakmış da hayatımız değişecekmiş gibi. Sana bir sır veriyim mi? Öyle bir şey olmayacak.

Bilirsiniz, bizim toplumun örf ve adetlerini. Her daim kafamı karıştırır bu örf-adetler ve ben de her daim sorgularım. Bu adetler bazen öyle bir hale gekliyor ki, istediğin gibi değil, istenildiği gibi bir yaşama sürüklüyor insanı. Doğru veya yanlış örf ve adetlerimiz her daim kutsal sayılıyor.

Şu an insanın olmasından mutluluk duyacağı heyecanlı bir süreçteyim. Tahmininizde yanılmıyorsunuz, tabiki de aşk. Yani şarkıların bir anlamı olduğu ve uykusuz geceler geçirdiğim heyecanlı, güzel ama sancılı ve biraz da yaralayıcı bir süreç. Peki anladık, heyeacanlı ve güzel ama neden sancılı? İşte tam bu noktada tekrar sorguluyorum örf ve adetlerimizi.

» Hikayenin Devamı

Aslında burada aşk üzerinde yazmak için bayağı yaşlıyım. Fakat şuna inanıyorum ki aşk farklı yaşlarda da daha yoğun hissediliyor.

Ne acı ki uzun yıllar beraber yaşadığım biricik eşimi kanserden kaybettim. İki evladım var. Onları da yüksek tahsillerini yaptırmış ve meslek sahibi olmalarını sağlamış, en son olarak da evlendirmiştik.

Şimdi 50 yaş civarında olan bizler, tam el ele gezeceğimiz, sonbaharı yaşayacağımız dönemde maalesef bu acı ayrılıkla son buldu.

» Hikayenin Devamı