Karşıdaki sitenin demir parmaklıklarının arasından apartman girişine bakıyorum. Karanlık. Pek bir şey göremiyorum. Apartmanın giriş kapısının ardında, karanlıkta yarım yamalak siluetler görüyorum, bir kişi mi, birkaç kişi mi belli olmuyor.

Köşedeki sokak lambası, apartman kapısının hemen önünde yamuk bir çizgi çizmiş. Mermerin bir tarafı karanlık.

Hemen önümden bir kadın geçiyor. Gözlerim bulanıklaşıyor. Sadece kırmızı çantalı olduğunu görebiliyorum. İş kadını. İyi giyimli sanki. O kadar kısa sürede nasıl farketmişsem.

» Hikayenin Devamı

Bugün İstanbul’da hava yağmurlu. Sabah evden çıkarken yanıma şemsiyemi aldım malum ıslanmayayım diye. Neyse az önce eve dönüyordum, tam kaldırımda yürürken, yanımdan nasıl bir araba geçtiyse belime kadar su sıçrattı. Çok sinir edici bir olay, arkasından ne kadar küfürü bassamda boş tabiki. Normalde yol kenarında yürürken mutlaka şemsiye’yi arabaya doğru tutarım ama telefon ile konuşuyordum tam.

Buradan eğer okuyorsan, Mecidiyeköy’den geçerken beni ıslatan insana en içten dileklerimle “adi herif” demek istiyorum. İnsan ol önce insan…