Mezarlığın karşısındaydı evimiz. İki blok, dört kat, ön ve arka bahçeli apartman. İtfaiyenin yukarısı, Perşembe Pazarı’na varmadan. Oyun oynardık Allah’ın günü, toza çamura bulanırdık. Sonra akşam geç kalınca eve, korkardık içeri alınmamaktan.

Okula gitmezden önceleri gazoz kapağı toplardık arka bahçede ”Kutu kutu pense” oynar, aşırdığımız mezar taşı parçalarını öğütüp toz yapardık. Neden mi? İnanın hiç anımsamıyorum.

Televizyonda da illa ki Şirinler’e bakılır tabii. Susam Sokağı başlamış mıydı o zaman, hatırlamıyorum. He-Man vardı. Sonra İskeletor, Orgo, Atılgan… Ama en çok Hayvan Adam’dan korkardık.

» Hikayenin Devamı

Susam sokağı tadında bir hayat istiyorum. Agresif Kırpık‘lığı, gereksiz sorular sorup, bizi o yaşta sinir hastası yapan Minikkuş‘u bile arar oldum.

Okuldan gelip, oyun oynamaya dışarı çıkmayı hatta içeri bile girmeden, kapının önünde önlüğü çıkarıp atmayı, annemin “Bir şeyler ye de öyle çık” diye arkamdam bağırışlarını, arkadaşlarla Voltron’u oluşturmayı Voltron Voltron Voltron…

Akşam eve gidip, televizyonda Bir başka gece‘yi izlemeyi…

» Hikayenin Devamı

Susam Sokağını izlemeyen var mı? Peki TRT ‘de ki jenerik müziğini hatırlar mısınız? Hadi görüntümüz eşliğinde hep beraber söyleyelim şarkımızı;

Ağlamak serbest :)

» Hikayenin Devamı

Çocukluğum 90′lar da geçtiği halde hala 80′lerin etkisi sürüyordu. Gazoz kapaklarını, misketleri, meybuzu, leblebi tozunu, He-man’i, Susam Sokağı’nı, mahalle maçlarını, bakkal amcayı unutmak mümkün mü? Peki ya Saklambacı…

Saklambaç dedim de, yaz akşamlarında oynanan bir başkaydı tabi. Mahallenin bütün çocuklarıyla akşam yemeğinden sonra tekrar bir araya gelir ve saklambaç oynardık. O karanlıkta ebe olmak haricinde her şey güzeldi.

Artık o günler çok uzaklarda kaldı. Bana o günleri hatırlatırlar diye bugünün çocuklarına bakıyorum da, içimden o çocuklara büyüklerimin bana dediği gibi “Siz çocukluğunuzu mu yaşadınız” demek geliyor.