Herkes bir şeyler yapmalı ama ne? Her şey bir belkiyle başladı; “Bu vatan için belki ben de bir şeyler yapabilirim!”

Düşündüğü için, düşünene ceza verilen bir ülkede yaşıyoruz. Belki de ben bile bu yazı için tabiri caizse, kelleyi koltuğa almış bile sayılabilirim.

Ben bir Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı bir Türk genci olarak, vatanımın bu haline ne yapılabilir diye düşünmekten bkendimi alamıyorum. Bu vatan sadece millet vekillerinin degil ki, sadece onlar ugraşsın değil mi?

» Hikayenin Devamı

Biz Türkler ne garip insanlariz. Hiç tanımadığımız insanlara abi, abla, amca, dayı, teyze, analık, babalık, kardeş, bacı, yenge ve daha buna benzer bir sürü sıfatla hitap eder, onları derhal ailemize katmayı bir marifet biliriz.

Ben de Türkiye’de yetiştim. Yıllarca kendimden büyüklere bu sıfatlardan birçoğunu kullanarak seslendim. Hiçbir zaman aklıma bile gelmeyen bir şey bu tip hitap sözlerinin karşımdaki insanı yaralayıp rencide edebileceği.

Aşağı yukarı 12-13 yıldır Almanya’da yaşıyorum. Burada küçücük çocukların bile bana veya diğer yetişkinlere adıyla hitap etmesi önceleri garibime gitmişti ama alışmışım demek ki.

» Hikayenin Devamı

Bende hep var olan ama son günlerde had seviyeye ulaşan milli duygularım içimi kemiriyor. Hiçbir şey yapamamanın verdiği bir acı var yüreğimde. Ama artık bu acının yerini kin ve nefret aldı. Hatta öyle ki, asla olamayacağıma inandığım bir ruh hali içerisindeyim. Tam bir faşist, kelle avcısı gibiyim.

Dünkü haberlerde bir kadın, kadın demeye bile dilim varmıyor ona çünkü tüm kadınlara hakaret ettiğimi düşünüyorum. Leyla Zana’nın yaptığı açıklamalar beni vahşileştirdi. İçimde kükreyen, kendisine av arayan vahşi bir hayvan var artık. Avını televizyon ekranında görünce yakalayamamanın verdiği, içinde daha da artan bir vahşilik.

» Hikayenin Devamı

Biz öyle bir milletin çocuklarıyız ki; bize düşman ulusların bize biçtiği kefenleri yırtıp gelmişiz bu günlere…

Ne mutlu bize; Ne mutlu Türk’üm diyene. Tarih sadece 1920′lerin Türkiyesi değildir. Zaman hala bizi sınamaktadır .

Tarih 1999: Tunceli’de şehit olan bir erimizin babası oğlunun komutanından su istekte bulunur,

» Hikayenin Devamı

Çok şehir gezdim. Muş’ta da 3 yıl mola verdim. Üniversiteye hazırlandığım yıllardı. Haliyle dershaneye yolladı ailem. İçlerinde tek Türk ben değildim elbet ama çoğunluk Kürt olduğundan ve Türkçe’ye pek yakın olmadıklarından onların seviyesinde (seviyeleri düşük derken Türkçe seviyelerinden bahsediyorum) görüyorduk derslerin çoğunu.

Hoca içeri girdi. “Dersimiz bağlaçlar” dedi. Anlatmaya devam etti.

- Arkadaşlar bugün “de” bağlacını göreceğiz. Örneğin; Ben “de” Sen “de”

» Hikayenin Devamı