Sıkıntılar arazsında amaçsızca yürüyordu. Kabaran kirli dalgalara baktı. Tiksinti duydu. İkindi güneşi alnını yakıyordu. Alnının terini kolunun tersiyle sildi. Gömleğinin cebinden bir sigara çıkarıp yaktı. Can sıkıcı hava bir an önce dağılmalıydı. O da öyle yapmayı düşünüyordu.

Ayakkabılarını eline alarak çıplak ayaklarla yürüdü. Pantolonunun paçalarını sıvadı. Kıyıya vuran dalgalara doğru yürüyordu. Birkaç çocuk suları şapırdatarak yanından geçti. Az ötede sevgililer kol kola yürüyorlardı.

» Hikayenin Devamı

Kim unutabilir? Unutulmaz Vizontele filminin bu repliğini. Televizyonun evlerimize girdiği ilk yıllara yetişemedim ama bu icadın evlerimize girdiği ilk yıllarda, insanlarda nasıl şaşılacak bir etki bıraktığını idrak etmek zor değil.

Yine Vizontele’ye benzer bir hikaye… Başkasından dinlemiştim. Bana anlatan şahıs ile babaannesi arasında geçen bir diyolog;

Benim Süper babaannem radyodan, Yurttan Sesler Korosu ’nu dinliyormuş. Koro şarkısını, türküsünü bitirdikten sonra yine benim süper babaannem mutfaktan getirdiği ekmek parçalarını radyonun kırık köşesinden atmaya başlamış.

Bizim torunda “babaanne ne yapıyorsun, radyoyu bozcaksın, hiç radyodan içeriye ekmek atılır mı?” diye serzenişte bulunmuş. Babaannemin verdiği cevapsa -yurttan sesler korosunu kasdederek: “Oğlum sabahtan beri şarkı türkü çığırıyorlar, karınları acıkmıştır. Sevaptır, karınlarını doyuruyorum…”