Şu an çenemi dayadığım omzun üzerinden İstiklal pek bir yabancı geliyor. Daha önce bebeğine hiç bakmadığım gözlerin etrafımda olmasını istemiyorum. Hemen geri çekilip belki binlerce kere içine girdiğim bebeğe kaçıyorum. Maviliğin ortasında, simsiyah.

Gözler için diş macunu var mıdır diye düşünüyorum bu bembeyazın ortasındaki net maviliği görünce. Bir kez daha çekiyor kendine beni mavi gözler. Belli ki sarılmak istiyor. Sarılıyorum.

Bu kez usulca sırtını okşuyorum. Buna ihtiyacının olduğu o kadar belli ki. Derin bir nefes veriyor. Huzur dolup başımı omzunun bittiği, boynunun başladığı o kıvrıma güzelce yerleştiriyorum. Orasının benim için yapılmış olduğunu anlıyorum o an.

» Hikayenin Devamı

2006 yılının yaz aylarında çalıştığım araştırma firması beni son 3 ay içinde kendisine yeni cep telefonu hattı almış üniversite mezunu kişilerle anket yapmakla görevlendirir. Ben de bu iş için en uygun yerin Taksim meydanı olduğu kanaatine vararak Taksim meydanına anket yapmaya giderim.

Çalışma yöntemim şöyleydi, ilk önce metro girişi çevresindeki insanlara, anket yapıp yapmak istemediklerini soracaktım. Tabi ki görünüşü çağdaş olanlara. Onları kıyafet ve davranışlarından seçebiliyordum.

Oradakiler tükenince anıt çevresinde oturanlarla görüşme yapacaktım. Bu esnada metro çevresindekiler değişmiş olacaktı.

» Hikayenin Devamı

Bir cumartesi akşamıydı. Hava yaz havası. Saat 7 buçuk civarıydı. O günü hiç unutamıyorum.

Arkadaşla Ortaköy’deyiz. Planımızda Taksim’e gitmek var ama Ortaköy’den Taksim’e otobüs ender geçtiği için Beşiktaş’a geçip, herhangi bir otobüsle Taksim’e gideceğiz.

Otobüs geldi. Arkadaş okudu; Emiönü - İstinye. Bindik. Beşiktaş’a geldik. Şoför durakta otobüs sırası var diye bizi erken indirdi. Ve biz de hızlı adımlarla öndeki otobüslerin bir tanesi Taksim otobüsüdür düşüncesiyle gidiyoruz. Ve Taksim otobüsünü gördüm ben.

» Hikayenin Devamı