Tozlu rafların arasından bulduğum defterin sayfalarını hızlıca çevirirken gözüme çarptı yazdıkların. Mürekkebi silinmeye yüz tutmuş, okunması zor el yazınla yazdığın “Bu yazıyı okurken ben olmasam da yüzün gülsün” cümlesine bakıyorum ve bir de aynadaki halime. Gerçekten sen olmayınca insanın yüzü gülebiliyor mu?

Yazıların defterdeki izleri yıllar içinde silikleşiyor, peki senin bıraktığın izler, yaşattıkların, silinebiliyor mu?

Çocukluğumdun benim, kahramanım, oyun arkadaşım, her şeyim. Bir hastanede odasında, çığlık çığlığa ağlayarak girdim hayatına, benim aksime sen nasıl sessizmişsin, gözlerin gülüyormuş, ilk yaşadığın duygu, ilk garip mutluluğunmuş.

» Hikayenin Devamı

Belirtmem gerekir ki, şu dakikaya kadar aslında Telekom‘a böyle antipatik yaklaşmamıştım. En azından Show Tv’ye olduğum kadar uyuz değildim Telekom’a.

Benim kadar asabi bir insan, dünyanın en pahalı İnternet hizmetini sunan, dünya üzerinde görülmemiş kota uygulaması ile İnternet’i sınırlandıran, sansür denilen olguyu g.tünden anlayıp, saçma sapan yasaklamalarda bulunan bu kuruma bu kadar uyuz değilken, peki sizce Telekom bu ayrıcalığının farkına varı,p durumu aleyhine çevirmemek için gerekli çabayı sarfetti mi? Hayır.

Saat sabahın 7’si. Yaklaşık 2 saattir, her 15 dakikada bir 10′ar dakikalık sürelerle bağlantım kopmakta. “Yat uyu” önermesine de şu saatte cevabım “Ben manyağım, Telekom’a da parayı sabahın köründe İnternet’e girebilmek için ödüyorum” olacaktır.

» Hikayenin Devamı