Yerler değişiyor, farklı insanlar görüyorum. Göremediklerimden ve yanımda olamadıklarından dolayı bir istek geçiyor içimden. Bu istek yanlarında olabilme isteği sanki.

Diğer yandan kendime bakıyorum sıklıkla. Memnun olduğum hayatım, yetmeyen hesaplar, bekleyen yığınla ”Hayır!” denilmemiş bekleyenler. Ayarlamalar yapıyorum. ”Hayır!” diyemedikçe sıkıntısını çekeceğim.

Diğer yandan da gitmediğim zamanda boş boş oturacağım ve ertelenmiş bir hayatım olacak sanki. ”En güzeli yatıp uyumak mı yoksa?” diyorum. Ama o da boş. Çünkü uyandığında her şey yine aynı olacak. Yanı başında. Yine seninle…

» Hikayenin Devamı

Anneyim ben. Daha ilk öğrendiğimde içimde olduğunu, elimi götürüp olduğun yere ”Benimsin miniciğim” demiştim. O an başladı seni sahiplenmem.Doğacağın anı sabırsızlıkla bekliyordum artık. ”Oğlum olacak” diyordum herkese daha bilmeden. İlk öğrendiğimde varlığını, biliyordum bunu ben.

Sonra minicik seni kucağıma ilk aldığım anı hatırlıyorum. Hayatımda hiç kimseye sarılmadığımı, birine sahip olmanın ne demek olduğunu bilmediğimi o an anladım ben.

» Hikayenin Devamı

Yağmur var. yürüyorum kıçım donmuş bir vaziyette. Bir köşede durup, gelecek yüzyıl içinde gelmesini umduğum minibüsü bekliyorum.

Her zaman bir kalabalıkla boğuşan sokakları, yalnız başına bırakacak kadar geç bir saatte ayaktayım. Birkaç tinerci ve ben dışında hiçbir dostu kalmamış kaldırımların.

Duvara yapışmış vücudum ve her saniye ellerimi ovuşturmam tinercilerden fazla bir farkım olmadığını düşündürüyor kendime. Birkaç dakika süren “Abi bozuk paran var mı?” muhabbetinden sonra onlar da uzaklaşıyor. Gene ben kalıyorum kendimle.

» Hikayenin Devamı