Bence hayatımda yaptığım en büyük hata kendi yanımda olmaktansa başkalarının yanında olmayı tercih etmem. Bunu İstanbul’da yalnız kaldığımda, özlediğimde, özlendiğimde, vurduğumda, kırdığımda ve kırıldığımda müthiş anladım.

Sonra, yavaş yavaş kendi yanıma doğru ilerlediğimde duyduğum ilk cümle “Sevgi dilendim vermedin” oldu. Ardından “Sen zaten kimseyi takmazsın, kimseyi tanımazsın, bencilsin“e kadar uzanan sözleri duydum.

Şimdi anlıyorum ki, aslında ben onların yanında olduğum süreçte onlar da benim yanımda olduklarını sansalar da, biz asla yanyana olmamışız, olamamışız.

» Hikayenin Devamı

Uçsuz bucaksız yemyeşil orman, su içinden devam edip adaya ulaşıyor.

“Sürekli savunma, karşıt saldırıyla mümkündür”,“Hiçbir zaman güvenlik açığı olmayan kapalı-durağan sistem oluşturalamaz” mide bulandırıcı önermelerini ezip geçen bir ormandan bahsediyoruz.

Öyle ki, içinde, içine fiziksel ve düşünce ayarında ani değişim girişlerini o an silebilecek bir güç vardır. Buraya gelen kodlar, dalgalar, cisimler ormanla uyumlu olmak zorunda olduğu gibi birbiriyle de uyumlu olmak zorundadır.

» Hikayenin Devamı

Üniversite yıllarında yurtta kalmak gibi bir kadersizliğim vardı. Okulumuzda dersler düzenli değildi. Sabah 2 saat gidip, akşama kadar boş olduğumuz, akşam üzeri derse girip 8-9 gibi okulu terkettiğimiz günlerimiz vardı.

Yine uykusuz geçen bir gecenin ardından, sabahın erken saatlerinde okula gitmek talihsizliğini yasayan ben, ögleden sonranın boş olduğuna seviniyordum. Hiç değilse birkaç saat uyurum diye düşünmüştüm.

Dediğim gibi de yaptım, dersten çıkınca doğru yurda gidip, biraz yattım. Biraz fazla yatmışım sanırım ki, akşama doğru bir oda arkadaşımın gelmesi ile uyandım. Akşam dersine sadece yarım saat kalmıştı.

» Hikayenin Devamı