Siz hiç kendinizi işe yaramaz, monoton hissettiniz mi? Yaptığınız hiçbir şeyi beğenmediğiniz oldu mu hiç? Ya da çalışan bir kadın olmadığınız için insanların sizi önemsemediğini, küçümsediğini, hatta ve hatta kararlarınızın bir önemi olmadığını…

Evet, işte bu bahsedilen depresyondaki şahıs benim. Bir sıkıntı, bir sıkıntı… Sürekli aynı terane. Yaşadığın günün bitimi olan gece yarısı yatağa girip de uyuyayama modunda iken düşünüyorsunuz; ”Bugün işe yarar elle tutulur, hayatına renk katacak yeni ne yaptın?”

- ”Ha! ha! Söyle ne yaptın!” diye bağırıp senin beynini kemiren bir ses. Uyuma hakkını elinden alıyor birden.

» Hikayenin Devamı

Bu sabah da diğer sabahlar gibi tilkiler daha bakır kokarken uyanmıştı adam. Ağzında akşamdan kalma, alkolle ortaya çıkan bir çürüme kokusu ve içindeki nefretle, içini eriten nefretle açmıştı işte yine gözlerini.

Aynı dün ve ondan önceki gün ve daha önceki gün ve daha ve daha ve daha önceki uyanmaları gibi aynı kalafat yerine çekilmenin tarifsiz yıkıcılığıyla kalkıyordu yataktan. Kendine böyle uyanılan sabahların nedenini öyle çok sormuştu ki artık sormak bile içinden gelmiyor, yalnızca kalkıyordu adam. Ve nihayet kalktı, yüzüne birkaç damla su çarpıp, sigarasını yaktı. Kahvaltı niyetine ciğerleri çatlayıncaya dek öksürüp bir yudum su içti ve çıktı evden.

Durakta her zaman durduğu yerde, durak tabelasının asılı olduğu paslı demire sırtını dayayıp gözlerini, otobüsün geleceği yolun ufkuna serdi ve sessizce beklemeye başladı.

» Hikayenin Devamı

Yaklaşık 2 aydır hizmet veriyor Urfam Ocakbaşı. İlk gidişimiz bir gece vakti olmuştu. Büyük bir hayranlıkla ve ayrılmıştık ordan. Neden mi? İlk önce fiyatları görünce şaşırdık. Bu fiyata iyi yemek çıkmaz diye düşünmüştüm.

Önce acılı ezme ve sıcak pide geldi ikram olarak. Daha sonra da çiğköfte geldiğinde “Bu da mı ikram?” diye düşünüp şaşırmıştım. Evet ikramdı.

Dışarıda oturuyorduk. Şöyle bir içeri baktım. Ortalık aydınlık ve temiz görünüyordu. Servis gayet hızlıydı. Yemek tabağı ağzına kadar dolu, gayet lezzetli ve doyurucuydu. Servis yapan eleman laubali olmayan, orta karar, iyi niyetli bir samimiyetle ilgileniyordu bizimle.

» Hikayenin Devamı

Tuvalet alışkanlığını temizlikle kesiştirememiş insanlardan nefret ediyorum. Bırakın kendi pisliklerinin cezalarını kendileri çeksinler de diyemiyorsunuz çünkü onların pislikleri bize de bulaşıyor.

Bir de bunun iftiraya uğrama boyutu var.

Düşünün, tuvalete giriyorsunuz ve yalnızca elinizi, yüzünü yıkayıp serinleyip çıkacaksınız. Ama bir de bakıyorsunuz ki, sizden önce hangi insan müsvettesi girip tuvaleti kullanmışsa, bırakın klozetin kapağını kapamayı, sifonu bile çekmemiş. Pislikleri öylece duruyor!

» Hikayenin Devamı

Anne babası çalışan, ağabeyleri ve ablası da kendinden kat be kat büyük olan bir çocuk olarak ben büyüdüysem herkes büyür anlayışıyla bugüne kadar geldik.

Tek başına büyüyen çocukların aksine, asla yaramaz bir çocuk olmadım. Tersine sanki yaramazlık yaparsam dünya yıkılacakmış gibi davranırdım. Birisi bana kızacak diye ödüm kopardı. Ama yaramazlığın ötesinde bana sonradan anlatılan ve şu anda bile gülmekten katıldığım öyle laflarım varmış ki, paylaşmadan geçemeyeceğim.

Bana sürekli başkaları bakardı. Bir ay teyze, bir ay komşu, tanıdık, akraba, o kadar çok evde kaldım ki, birçoğunu hatırlamıyorum bile.

» Hikayenin Devamı