İstediği olmuştu işte. Evlenmişti sevdiğiyle. İlk çocuğunu kucağına aldığında on dokuz yaşındaydı Aysel. Anne olmuştu. Güzel bir anne. Kızının adını Sıla koydu. Kızı da onun canı değil miydi? O kadar uysal ve o kadar şirin bir bebekti ki…

Atilla çok seviyordu karısını ve kızını. Beraberlerken mutluydular.

Yıllar geçti ve Sıla büyüdü. Atilla bir işe girdi ve çok para kazanmaya başladı. Her şey çok güzel gidiyordu.

» Hikayenin Devamı

Yaşadığım her mutluluk için ağlayarak bedel ödedim. Küçük bir mutluluk bile olsa.

Neden hep ağlayarak bedel ödüyorum. Mutluluğumu kıskanan gözlere mi sahibim acep? Neden, neden, neden?

Kader, kahpe kader. Şimdi mutsuzum. Onun bir bedeli yok. Karar verdim, artık mutluluk ve aşk yok.

» Hikayenin Devamı

“Başlangıçta doğruydu belki. Sıradan bir serüven, ratsgele bir ilişki gibi başlayıp, gün günden hayatıma yayılan, büyüyüp kök salan, benliğimi kavrayıp, varlığımı ele geçiren bir aşka bedellendin.

Ve hala bilmiyordun sevgilim. Ben sende bütün aşklarımı temize çektim. Anladığındaysa yapacak tek şey kalmıştı sana. Bütün kazananlar gibi terk ettin”

Sigaramdan çıkan dumanı izlerken birden Murathan Mungan‘ın bu dizeleri geldi aklıma. Ne güzel anlatmış aşkı-sevgiyi. Hani bir türlü tam anlamıyla başarılı olamadığımız bu duyguyu. Doğru insanı bulduğumuzda bir gün yine kaybettiğimizi ya da onu kazanıp terkettiğimizi!

» Hikayenin Devamı