Birbirinden hiç kopamayan, kızgınlıkları kumlara yazıp, iyilikleri kayalara monte eden iki dost. Şiirlerde, hikayelerde olduğu gibi gerçek iki dost.

Birkaç gün önceydi yanıma gelişi, hamileydi, mutluydu, ikizlerimiz olacaktı aldığım en iyi haberdi bu. Sevincini sevincim bildim, sarıldım, öptüm, gözyaşı döktüm.

“Teyze olacağım Canom teyze” deyip sarıvermişti kollarım boynunu. ”Ee neyin var senin” deyip soruvermiştin yine o anlamsız soruyu bana. Duymaktan en çok nefret ettiğim soru.

» Hikayenin Devamı

Biz Türkler ne garip insanlariz. Hiç tanımadığımız insanlara abi, abla, amca, dayı, teyze, analık, babalık, kardeş, bacı, yenge ve daha buna benzer bir sürü sıfatla hitap eder, onları derhal ailemize katmayı bir marifet biliriz.

Ben de Türkiye’de yetiştim. Yıllarca kendimden büyüklere bu sıfatlardan birçoğunu kullanarak seslendim. Hiçbir zaman aklıma bile gelmeyen bir şey bu tip hitap sözlerinin karşımdaki insanı yaralayıp rencide edebileceği.

Aşağı yukarı 12-13 yıldır Almanya’da yaşıyorum. Burada küçücük çocukların bile bana veya diğer yetişkinlere adıyla hitap etmesi önceleri garibime gitmişti ama alışmışım demek ki.

» Hikayenin Devamı

Efendim bizim dükkana arada 65 yaşlarında bir tezye gelir, kendisi Hollandalı. Arada tavuk alır kedisi için ama bir çene var ki, aman Allah, yakalardan ırak. Virt virt virt mayasıllı kase gibi heç susmaz!

Günlerden bir gün yine bu geldi, yanında erkek arkadaşı. Neyse, yediler içtiler, kalkıp gittiler. Biz yine amaleliğe devam ettik, o gün öylece bitti.

Aradan birkaç gün geçti, teyzem yine geldi. Benim Charizma (kendisi Antilyan olur. Hollanda’nın eski sömürgesi) adlı arkadaşla konuşuyolar, erkek arkadaşından bahsediyor

» Hikayenin Devamı

Anne babası çalışan, ağabeyleri ve ablası da kendinden kat be kat büyük olan bir çocuk olarak ben büyüdüysem herkes büyür anlayışıyla bugüne kadar geldik.

Tek başına büyüyen çocukların aksine, asla yaramaz bir çocuk olmadım. Tersine sanki yaramazlık yaparsam dünya yıkılacakmış gibi davranırdım. Birisi bana kızacak diye ödüm kopardı. Ama yaramazlığın ötesinde bana sonradan anlatılan ve şu anda bile gülmekten katıldığım öyle laflarım varmış ki, paylaşmadan geçemeyeceğim.

Bana sürekli başkaları bakardı. Bir ay teyze, bir ay komşu, tanıdık, akraba, o kadar çok evde kaldım ki, birçoğunu hatırlamıyorum bile.

» Hikayenin Devamı

Kızgın güneşin ve kumların ortasında uzanmış, çocuk sesleriyle karışık dalga sesleri eşliğinde kitabımı okuyordum ki, ayağıma bir tarafı yırtılmış çocuk kolluğu uçtu geldi.

Tuttum tabi refleksle ve sahibi kim acaba diye sağıma soluma bakındım. Arkamdaki şemsiyede oturan yaşlı kadının torunununmuş. Uzatınca koştu aldı.

Aradan çok değil 10 dakika kadar bir süre geçmişti ki, kolluk yine uçtu. Bu sefer kahraman bir amcaydı. Kolluğun yırtık olduğunu, denizde kullanmanın tehlikeli olabileceğini söyleyip, yaşlı teyzenin yanına koydu.

» Hikayenin Devamı