Tiyatroya gidilmiştir. Tiyatro beklenildiğinden fazla bir şekilde uzar ve saat gece 12′ye 10 vardır. Sahnede ışıklar söner, dekorlar taşınmaya başlar. Karanlıkta tiyatroculardan biri taksi isteyen var mı der.

Tabi gece tarifesini düşündüğünü tahmin ettiğim yanımdaki şahıs, hemen “Ben istiyorum” diye bağırır. Sonra ışıkların yanması, başka bir tiyatrocunun “Hayır taksiye gerek yok” diye repliklerin devam etmesiyle beraber tiyatro devam eder. Tabi bu arada tüm kafalar geriye doğru dönmüştür kim bu salak diye bakmaktadır.

Bu durumda ne yapılır, mecburen bu salak kişi de kafasını arkaya doğru çevirir. Kim bu taksi isteyen numarası yapmaktadır. Hesaba katmadığı tek bir şey vardır. Yanındakiler kafalarını arkaya çevirmemiştir, sadece gülmektedirler.

Sigaram elimde ve yine geçmişi düşünüyorum. Ama biliyorum ki, her insan geçmişi ister ama kimse geçmişi getiremez. Oysa ki ne çok istiyordum yalanlı günlere geri dönmeyi.

Hatırlıyor musun!

İlk olarak Anadolu Üniversitesi tiyatro bölümü okuduğunu yazmıştın. Kara camdan ışıldayan harfler ile. Aradan bir hafta sonra öğrenmiştim bunun yalan olduğunu. Gerçeğin Ankara’da askeri bir okulda okuduğun olduğunu. Ve her konuşmamızda bir yalanın gerçekle kavuşuyordu. Seni daha iyi tanımaya başlıyordum.

» Hikayenin Devamı

Yıl 2007, Ankara’nın en seçkin okullarından birinde görev yapmaktayım. Yakın geçmiş boyunca Türkiye’min birçok köşesindeki çalıştığım okullarda yaptığım gibi hem de Tiyatro Eğitmenliği yapıyorum burada da.

Ne mutlu bana ki, kopmuyorum sanattan. Kurumuyor, dökülmüyor yapraklarım. Acımıyor içim. Bir ucundan yakalıyorum hayatı.

Bir de okulumun, ne zaman bir araya gelseler “Bu vatanın evlatlarını aydınlatacak başka neler yapabiliriz” sorusuyla kolkola girmiş bir yaşamı endişeyle sürdüren Çocuk Gelişimi Öğretmenleri (fırsat olsaydı da tek tek adlarını sayabilseydim) benden Sahne sanatları üzerine eğitim almak istediklerini söylemiyorlar mı, çiçekler açıyor içimde. Coşkuyla mutlanıyor ruhum.

» Hikayenin Devamı