Tiyatroya gidilmiştir. Tiyatro beklenildiğinden fazla bir şekilde uzar ve saat gece 12′ye 10 vardır. Sahnede ışıklar söner, dekorlar taşınmaya başlar. Karanlıkta tiyatroculardan biri taksi isteyen var mı der.

Tabi gece tarifesini düşündüğünü tahmin ettiğim yanımdaki şahıs, hemen “Ben istiyorum” diye bağırır. Sonra ışıkların yanması, başka bir tiyatrocunun “Hayır taksiye gerek yok” diye repliklerin devam etmesiyle beraber tiyatro devam eder. Tabi bu arada tüm kafalar geriye doğru dönmüştür kim bu salak diye bakmaktadır.

Bu durumda ne yapılır, mecburen bu salak kişi de kafasını arkaya doğru çevirir. Kim bu taksi isteyen numarası yapmaktadır. Hesaba katmadığı tek bir şey vardır. Yanındakiler kafalarını arkaya çevirmemiştir, sadece gülmektedirler.

Eskiden böyle Türk yapımı dizilerle dolu bir televizton yoktu. Yabancı filmler Türkçe’ye çevrilir ve bizim sanatçılarımız tarafindan seslendirilirdi.

Ne güzeldi o senkronlar. Adeta o adamlar konuşuyormuş gibi gelirdi bize. Çetin Tekindor, Sema Aybars, rahmetli Mümtaz Sevinç, Semih Sergen, Murat Kurdoğlu ve bunun gibi bir sürü sanatçı.

Şimdi Türk filmlerindeki senkronu duyunca iğrenip, televizyonu kapattığım oluyor. Bu kadar duygusuz, adeta filmle alakası olmayan sesler.

» Hikayenin Devamı