Kollarını iki yana açmış, öylece duruyordu ayakta. Yüzü bulutlara dönük ama gözleri kapalıydı. Yanağında kıvrık bir gülümseme vardı. Kıvrık ve mutlu.

Rüzgar kulağında ıslık çalıyordu. Kıvrık yanağı yüzünden istemeden aralanmış ağzından içeri, saçlarının arasına ve yakasından göğsünün içine küller sokuşturdu rüzgar. Gıdıklandı. Daha bir gülümsedi.

Toprağın ıslak ve çamurlu kokusunu aldı, çekti içine. Öyle derin çekti ki, genzi yandı. Toprağın kokusuna duman ve barut karıştı birden. Korktu.

» Hikayenin Devamı

Simetrik günlerin ardından, hayat standardında bir basamak daha düştüğü hafta, ölmeyi planladığı haftaydı.

Normal bir insanın yapabileceklerinden farklı olarak ona köklerinden gelen ve gereksiz görünen birkaç bilgi kalmıştı. Ayrıca çok sayıda iğrenç ve şiddetli ölümler gördü, bu belki skor hanesinde bir artı demektir.

Çocukluğunun masum simgeleri ve kendince kutsal sayılan birçok şey, başka kıtalardaki o.. çocuklarının midelerini dolduruyor. Doğduğu toprakların her ayrıntısı, bok çuvallarına peşkeş çekiliyor.

» Hikayenin Devamı

Adam gözünün ucuyla etrafındakilere baktı, herkes durmuş onu seyrediyordu.

-”Ne bakıyorsunuz lan!” dedi.

Karşısında saldırabileceği tek bir hedef olmadığını anlayınca tepki vermekten vazgeçti. Elleri acımaya başlamıştı artık. Şuursuzluğu ile yaptığı hareketin anlamsızlığını farketti ve kullanabileceği bir şeyler bulabilmek için etrafına bakmaya başladı…

» Hikayenin Devamı

Eskiden çocuklar için bir mahalle kavramı vardı. Yani çocuklar evlerinin olduğu çevredeki komşu çocuklarıyla tadından yenmez oyunlar oynarlardı. Şimdi öyle mi ya…

Bir arada olmak, birlikte bir şeyler yapmak adına bir sürü oyun üretirdik. Bunlardan biri de taşlı futbol oyunuydu. Mahalledeki kimsede plastik top yokken tercih edilen bir top oynama şekliydi. Yuvarlak forma yakın bir taş bulunur, karşılıklı kaleler kurulur, başlanırdı futbola.

Toprak sokak aralarında, tozu dumana katarak taşın arkasından koşardık. Bazen tozdan gözgözü görmez, rastgele tekmeleri savururduk, neye, kime denkgelirse : ) Karambolde kimvurduya giderdik çoğu zaman. “Kim vurdu lan bana” diye aranamazdık da çünkü her an gol yiyebilirdik : )

Şimdi hatırlıyorum da, gol atıcaz diye kaç ayakkabı eskitmiştik. Akşama eve döndüğümüzde de ayak parmaklarımız morarırdı da annemiz kızmasın diye çorabımızı çıkarmazdık yatarken : )