Ben küçük bir kasabada büyüdüm. Bağlı olduğu ilçesini kıskanan, limon sıkıp kaskatı ve parıl parıl yapılmış saçlarıyla vurgun olduğu kızcağızın evinin önünden her yarım saatte bir motosikletle geçtiğinde sevdiğiyle bir bağ kurduğunu hayal eden gençlerin yaşadığı bir yer. Evlerde motosiklet sesi ayrımında ustalaşmış ürkek genç kız kulakları…

Motosiklet gürültüsü ve kızlarının namusundan şikayetçi olan nemrut anne babalar arasında büyüdüm. Benimkiler öyle olmadı neyse ki.

Pek tazecik, pek yakışıklı, hemen kızlar tarafından aldatılıverecek kadar utangaç ve mahcup iki erkek kardeştik biz annemin gözünden bakıldığında ama alelade kasaba gençlerindendik işte, tek meşguliyeti ve eğlencesi gün kararıncaya kadar sokakta, çorapları ayaklarından çıkmak üzereyken bile top diye taşın peşinden koşabilecek kadar mutlu, toz toprak dumanının altında türlü oyunlar oynamaktan hoşlanan mahallenin çocuklarından…

» Hikayenin Devamı

Ne ilginçtir ki, en yakınlarımın dahi bazılarına anlatmadığım duygularımı sizlerle paylaşıyorum. Ailemi teker teker tanıyacaksınız neredeyse… Şimdi yine bende sıra, kendimde…

ilkokul 3 gibiyim (derinlerde ve uzaklarda olduğundan tam hatırlayamıyorum o Çiğdem’i). Günün biri, okul çıkışı eve geliyorum ve annemin en sevdiği arkadaşı Ayşe ablaya gideceğimizi öğreniyorum. Anneme;

- “Nolur ben önden gideyim” diyorum ve önlüğümü dahi çıkarmadan düşüyorum yola.

Küçük bir kasaba burası, güvenli, tehlikesiz. Ayşe abla o zamanlar yirmili yaşların sonlarında, bu küçük kasabada vatan, millet, sakarya deyip mini mini birleri yetiştiren bir yurdum öğretmeni.

» Hikayenin Devamı

Çiftçi memleketi ya, mahallemizin ara sokaklarında hep traktör römorkleri dururdu. Onlar kimindi, hangi traktörlere takılıyordu hiçbir çocuk bilmezdi. Hele kış ise, aylarca hiç kıpırdamadan orda dururlardı. Kimse kullanmazdı onları. Bizim dışımızda…

Çocukluk işte… Terkedilmiş her şeye saldırıyor. Zor bela çıkardık içine 80 santimlik boylarımızla, kızlı erkekli köşe kapmaca oynardık. Bir o köşesine, bir bu köşesine koşturdukça römork sallanır, kapaklarındaki zincirler birbirlerine çarpar, müzik gibi ritmik sesler çıkarırlardı : ) Hey gidi günler hey…