Anahtarlarını buldu. Kapıyı açmadan önce derin, uzun bir soluk aldı. Bir ay, on bir gündür eşiğinden adım atmaya cesaret edemediği evine ilk kez bugün geliyordu.

Şimdi yeteri kadar güçlü müydü, emin değildi. Ama artık kaçacak yer yoktu. Eve girmeli, perdeleri aralayıp, güneşin içeri girmesine izin vermeli, camları açıp havalandırmalı, koltuğuna oturmalı, tıpkı eskiden olduğu gibi camdan dışarı bakarak kahvesini yudumlamalıydı. Sanki hiçbir şey olmamış, hiçbir şey yaşanmamış gibi.

» Hikayenin Devamı