Çocukluğumu özlüyorum. Hem de o kadar çok ki. Keşke her anım, geride biraktığım o küçük çocuk gibi olsa. O zamanlar çok güzeldi ve her şey toz pembeydi. Umut doluydu, mutluk doluydu.

Tabi herkesin çocukluğuna damgasını vuran anıları, oyuncakları vardır biliyorum. Nazım Hikmet’in camdan yapıp, her uçurmaya çalıştığında tuzbuz olan camdan uçakları gibi benim de babamın elleriyle yaptığı, benim de içine mutluluklarımı, babamın kokusunu koyduğum kocaman uçurtmam vardı. Onu da rüzgar çalmıştı benden :(

Susam sokağı tadında bir hayat istiyorum. Agresif Kırpık‘lığı, gereksiz sorular sorup, bizi o yaşta sinir hastası yapan Minikkuş‘u bile arar oldum.

Okuldan gelip, oyun oynamaya dışarı çıkmayı hatta içeri bile girmeden, kapının önünde önlüğü çıkarıp atmayı, annemin “Bir şeyler ye de öyle çık” diye arkamdam bağırışlarını, arkadaşlarla Voltron’u oluşturmayı Voltron Voltron Voltron…

Akşam eve gidip, televizyonda Bir başka gece‘yi izlemeyi…

» Hikayenin Devamı