İnsan hiç annesinin komşu gezmesine gittiğinde onunla gitmek ister mi? Ben istiyordum. Annem üst komşuya gitsin diye can atıyordum. Onun üst komşu gezmelerini, hatta üst komşunun gittiği gezmeleri de kaçırmazdım.

Her şey Burçin içindi o zamanlar. Arkadaştık aslında yani daha o yaşlarda (6) aşk kavramını bilmiyordum da diyebiliriz. Oradan taşındıktan sonra, Burçin hayal oldu benim için. Anılarımda kaldı sadece.

» Hikayenin Devamı

8 yıldır, dünya meleğim olarak hitap ettiğim bir kızı seviyorum. O kadar güzel ki. 9-10 yaşında kaptırdım kendimi ona. Ona karşı çok değişik şeyler hissediyordum.

Aynı okuldaydık. Onunla yüzyüze bir kelime etmişliğim yoktur. Çünkü korkuyorum. Ona gözükmekten, yaklaşmaktan, dokunmaktan korkuyorum. Ona bir şey olmasından korkuyorum.

Yaklaşamadığımdan koruyamıyacağım diye korkuyorum. Bu korkumun sebebi vardı tabi ki: Onun bana hiç sıcak bakmaması, daha doğrusu çok soğuk bakması.

» Hikayenin Devamı

Yaş olmuş 18, babaanneme göre tam bir deli çağı. Aşkın doruk noktalarındayım. Tabi o günlerde de ÖSS hazırlığı içinde dershanede bulunuyorum. Dershanenin ilk günü ve sınıfta bir güzel, aman Allah’ım aşık oldum! “Ne oldu Sinan, yine mi birine aşık oldun” diye kendi kendime sordum. Eee normaldi. Şıpsevdi Sinan işte ne olacak. Ama aylar geçti, içimdeki bu aşk acısı ona karşı dinmedi. Keşke şu haftasonu gelsin diye iple çekiyordum onu göreyim diye.

Haftasonu gelse ne olur ki? Yine pısırık ve utangaç Sinan yine kıza açılamıcak. Eh işte hali ile oldu aylar geçti, yine kıza açılamadık. Sonra kantinde bir çocuk ile gördüm onu. Arkadaşa sordum, dedim “Bu çocuk kim?”. “Akın” dediler. Onunla çıkıyormuş…

Neyse işte, olacak olan buydu. Sonra ise kız dershaneden ayrıldı, bu içimdeki aşk ne yazık ki yine söndü. Geçen gün Levent’teki metroda gördüm. O beni tanımamazlıktan geldi. Ama onu hiç unutmam! Çok üzüldüm tabi… Bu arada kızın adı “Seda”…

Bilirsiniz şu laptop denen mobil bilgisayarları. Mobil değillerken onları kullanmada herhangi bir sıkıntı yaşamıyorum, klavyesinin yazmaya pek elverişli olmaması dışında. Amma ve lakin hareketleniverdiklerinde beni bir utanç basıyor ki sormayın. Halbuki onların mobil mobil kullanılsın diye üretilmişlerdir ama ben onlara masaüstü muamelesi yapıyorum.

Mesela vapurla karşıya bir görüşmeye gidiyorum ve ofisten çıkmadan önce bir işi yarım bırakmak zorunda kalmışım. Hemen dizüstü bilgisayarı açıp, iki dakikada işimi halledip görüşmeye hazır ve nazır gidebilicem. Ama nerdee… Soğuk terler boşanıyor… Sanki herkes bana bakıyor.

Gücümü toplayıp elimi çantaya atıyorum, yok geri geri gidiyor elim. Böyle saçma bir utanç var mıdır yahu…