Mağazanın yüz metre önünde otopark her sabah park ettikten sonra otoparkçı Galip’in halini hatırını sorup geçiyorum mağazaya.

Mağaza İstanbul Aksaray’ın en işlek caddelerinden Millet Caddesi girişinde cep telefonu operatörlerinden birinin aktivasyon merkezindeyim.

Otoparka girip çıkarken karsındaki oto galeri dikkatimi çekiyor. Galerinin yazıhane bölümü duvardan duvara aynalarla süslenmiş, abartılı patron masası etrafında içine gömülecek şekilde deri koltuklar, yerlerde postlar serili; içeride hiç araba görmedim. Önüne konulan bir ya da iki araba birisine zaten sahibi biniyor. Üstlerinde satılık yazan bir etiket var o kadar.

» Hikayenin Devamı

Anlattım seni alelacele kelimelerle. Yarım yamalak, hiçbiri seni tarif edemeyecek kadar sıradan cümlelerle anlattım.

Kızma, kimsenin haberi yok. Hala teninin sıcaklığını, gözlerinin ne renk olduğunu bilmiyor kimse. Boş duvarlara anlattım seni. Senden farklı değillerdi. Sadece gitmediler, onlar da senin gibi soğuktu…

“E anlat be oğlum” dediler, anlattım. Utandım seni anlatırken ama anlattım. Seni sevmek utanç vericiydi, kendime senin için bahaneler buldum. Duvarlar bile güldü.

» Hikayenin Devamı

Yine bir iş gezisinden dönüyordum. O gün önemli bir prezentasyonda görev alacağım için giyimime biraz daha özen göstermiş, buna bağlı olarak ta topuğu normalden yüksek bir ayakkabı giymiştim.

Prezentasyondan sonra hemen eve dönmeyi planladığım için de valizim yanımdaydı.

Bir taksiye atladım ve terminale geldim. Elimdeki evrak çantası, el çantam, valizim ve beni hayli rahatsız eden ayakkabılarımla peronu bulup bir köşeye oturdum.

» Hikayenin Devamı