“Henüz başlamamamış bile” olan bir şeyi Bitti mi‘ye yazmak ne kadar doğru tartışılır ama… Çok büyük konuştuğumdan mı bu kadar büyüdü, büyük mü olmalıydı ya da en korktuğum ben mi büyütüyorum…

Bu soruların tümü cevapsızken beynimde, gözlerimde bu uykusuzluk, bildiğim bildiğimiz imkansızlık, kıpır kıpır kalp, görmek için can atışım, kimseye de belli etmemek için ayak yapışım…

Uzun boylu bekleyiş bana düşen…

Camdan dışarıyı seyrederken bir yandan da uyanmak için başımdaki o düşünsel kilidin açılmasına uğraşıyordum.

Her sabah olduğu gibi, beynim uykuya daldığı kadar hızlı açılmıyordu. Bir şeyler düşündükçe ve kafamı dış dünyanın olaylarına yordukça, beynim de tekrar normal şekline gelmeye başlıyordu.

Yanda duran otobüsün arkasındaki yazı, bekleyen adamın montunun alt kısmının neden daha koyu renk olduğu, olasılıkları sıralamaya başladıkça daha da hızlı düşünmeye başladığımı hissediyordum. Kafamdaki hamlığım yavaş yavaş geçiyordu.

» Hikayenin Devamı

Gözlerimi açtığımda yanımda o vardı. Yavaş yavaş soluk alıyor, nefesi yüzüme vuruyordu. Yüzüne baktım, kaşları çekik ve küçük gözleri kapanınca bir çizginin üzerindeki kalın bir başka siyah çizgiyi andırıyordu. Uyurken gülümsüyordu.

Sokuldum. Yüzüne yüzümü değdirmek, ellerini tutabilmek ona sarılabilmek ne güzel. Bu bir gerçek artık o hep benimle olacak. Acılarıma koşacak, ağlasam gözyaşlarımı silecek, bana sonsuz güven veren sesiyle hep benimle bu yollarda yürüyecek.

Bunca şey aklımdan geçerken onun da benim soluğumu hissettiğini fark ediyorum. Bana daha bir sıkı sarılıyor. Beni hiç bırakmayacak gibi. İlk kez böylesine seviliyorum. Garip ama daha önce böyle bir tek annem sevmişti beni.

» Hikayenin Devamı

Uyuyamıyorum. Yatakta uzanmış, gece lambasının ışığında parlayan disko topumu seyrediyorum. Uzun zamandır spotları açıp duvarlardaki renkli yuvarlak noktaları seyretmediğimi farkediyorum, içim burkuluyor.

Saat gece yarısını çoktan geçti. Bu akşam içmediğim için uyuyamıyor olduğum düşüncesi beni rahatsız ediyor.

Birçok kez yatağımda yatıp tavanı seyrederken düşündüğüm gibi insanlar olarak ne kadar çaresiz ve yalnız olduğumuzu düşünuyorum.

» Hikayenin Devamı