İlk tanıştığımız gün geldi aklıma nedensiz. Yüzünde sıcacık bir gülümseme, gözlerinde garip bir pırıltı vardı, kimsede olmayan. Benim ise şaşkın bir ifade, yanan yüzüm ve titreyen dizlerim…

Kelimeler birbirine giriyordu konuşurken. Hata yapmamalıyım derken iyice komik oluyordum ve ne yaparsam yapayım, dizlerimin titremesine engel olamıyordum.

Onu hep uzaktan izliyordum. Arkadaşımdı, aslını kendime itiraf edemediğim arkadaşım.

» Hikayenin Devamı

Hayattan en çok nefret ettiğim anda tesadüf bu ya, karşılaştık seninle. Tanıştık, arkadaş olduk, hoşlandık ve artık birlikteydik. Birbirimizde tamamladık, kendimizi tamamladık.

Ama derler ya, her güzel şeyin bir sonu vardır. Bizim de sonumuz geldi ve ayrıldık. O günü unutamam. Seninle biraz daha birlikte olabilmek için, ben bindirmiştim seni minibüse.

Oturdun. Benim gücüm yoktu seni seyretmeye. Oturdum kaldırıma ve ağlamaya başladım. Canım yanıyordu. İçimde bir ateş vardı. O ateşi gözyaşlarımla söndürmeye çalıştım, olmadı.

» Hikayenin Devamı

Bu sabah senden önce uyandım. Sana baktım; önce kaçamak, sonra uzun uzun. Bir elin yastığın altında kalmış, diğeri bana doğru. Yüzünde inceden bir gülümseme. Yüzüne güneş ışığı vurmuş. Bütün gece yağmur yağmıştı oysa.

-“Duyuyor musun yağmuru? Duyuyor musun?” diyordun durmadan, yarı uykuda, yarı uyanık.
- “Evet evet” diyordum, sırtım sana dönük.
-“Pencereyi açsana biraz, kokusu gelsin” dedin.

Pencereyi açtım. Havalanan perde güzel kokan soğuğu aldı odamıza. Biz birbirimize sokulduk. Birkaç yağmur damlası kutsadı sevgimizi ve çıplaklığımızı.

» Hikayenin Devamı