Daha on iki-on üç yaşlarında bir çocuktum. Okulumuzun tatile girdiği bir yaz döneminde köyde evde tek başıma karanlık bir odada televizyon izliyordum.

Ailem dedemlere gitmiş, ben ise hasta olduğum için evde kalmıştım. Aslında beni yalnız bırakmazlardı ama bu sefer erkeklik onurumu öne sürmüş ve artık evde tek başıma kalabilecek kadar büyüdüğümü söylemiştim onlara.

Televizyonda o sıralar çok sevdiğim Levent Kırca’nın “Olacak O Kadar” programı vardı. Tam yeni bir parodi başlamıştı ki pencereden içeri sızan kuvvetli ışık hüzmeleri dikkatimi çekti. Çok meraklıyımdır, bu merakım beni bilim adamı yaptı ya zaten!

» Hikayenin Devamı