Hayrettin Güneş, ölceği gün ilkokul arkadaşının geleceği vapura yetişmek için saat beş buçukta uyandı. Vapur altı buçukta gelecek olmasına rağmen, evinin uzak olmasından dolayı ve herhangi bir aracın geçmemesinden dolayı erken uyandı.

Sabahın erken saatleri olmasından dolayı hava daha ışımamıştı. Karanlık ormanlık alandan yürürken, bir yandan elinde tuttuğu Salih’in ilkokulda kendisine verdiği bilyelere bakıp gülümsüyor, bir yandan da arkadaşının neden apar topar geldiğini düşünüyordu.

» Hikayenin Devamı

Hep sevmişti yağmurları. Yağan, dökülen damlalar doğanın harikalarıydı ona göre. Bulutlardan dökülen bir damla tenine her değişinde huzur dolardı içi. Ruhu, gözleri, iliklerine kadar huzuru hissederdi içinde.

Yine yağmur yağıyordu. İçinden ”Bugün güzel olacak galiba” dedi. Her zamanki gibi vapura bindi. Çoğu insan sırılsıklam olmuş ve yağmurdan yakınıyorlardı.

Vapurun içine gidip bir köşe bulup oturdu. Yanına yaşlı bir adam oturdu. Ne kadar da benziyordu babasına. Bu adam tıpkı babası gibiydi. Yüzünde bir gurur, bir ezilmişlik ve asillik taşırdı hep. En çaresiz zamanlarında bile eksik olmazdı yüzünden o ifade.

» Hikayenin Devamı

Zor bela yetiştim yine vapura. Az biraz önce çıkıversem olmayacak mı? Ama o zaman da bekliyorum. Tanımadıklarımın yanında beklemek, hiç mi hiç çalışmadığım dersin sözlü sırasını beklemek, yavaş yavaş bana gelişini görmek gibi. Zaten ne zaman çalıştım ki ben sözlülere?

İzlenmeyi seviyorum ben sanırım. Sanki hayatın şarkısını bestelemişim de, şimdi de klibini çekiyormuşum gibi. En sona kaldım ya, iskelenin kapandı kapanacak kapısından en son ben geçtim ya, sanki vapurdakilerin hepsinin gözü üzerimde.

» Hikayenin Devamı

Susarak ne çok şey anlatmak istemiştim. Oysa aylardır tek kelime çıkmıyor dudaklarımdan. Ne tuhaf şeymiş büyümek. Hüzün büyüyor, dertler büyüyor. Mutluluksa hala yetim.

Özlemişim senden ayrı geçen zamanlarda “Babam” diyebilmeyi! Benim çocukluk sevincim! Babam!

Bizim hiç birlikteliğimiz olmadı biliyor musun? Lunaparka gidip saatlerce dönme dolaba binemedik. Ben başım dönerek aşağı indiğimde senin bacaklarına sarılamadım. Atlıkarıncada peş peşe seyir edemedik.

» Hikayenin Devamı

Mis gibi bir vapur yolculuğundan sonra, kulaklığımda en sevdiğim müzikler, kalabalık arasından yürümekteyim. Yüzümde olmasa bile içimde bir gülümse var.

Tam bu sırada, kalabalık arasından gelen biri ile çarpışıyor omuzlarımız. İçim gülümsüyor ya, içimden “Neyse insanlık hali” deyip geçme meğilindeyim. Ama yine de yüzünde bir “özür dilerim” mimiği görmek ya da gözgöze gelip, karşılıklı “Sorun değil” anlamına gelen o saliselik bakışı atmak için arkaya dönüp bakıyorum.

Nerdee… Ayı! Arkasına bile bakmıyor. Sanki demin omzumu kırarcasına bana çarpan o değildi. Arkasından “Ulan senin insan içine çıkmana izin verenleri bir elime geçirsem, hayvan!” diye bağırmak geliyor. “Boşver” diyorum. Hayvanla hayvan olma.