Tozlu rafların arasından bulduğum defterin sayfalarını hızlıca çevirirken gözüme çarptı yazdıkların. Mürekkebi silinmeye yüz tutmuş, okunması zor el yazınla yazdığın “Bu yazıyı okurken ben olmasam da yüzün gülsün” cümlesine bakıyorum ve bir de aynadaki halime. Gerçekten sen olmayınca insanın yüzü gülebiliyor mu?

Yazıların defterdeki izleri yıllar içinde silikleşiyor, peki senin bıraktığın izler, yaşattıkların, silinebiliyor mu?

Çocukluğumdun benim, kahramanım, oyun arkadaşım, her şeyim. Bir hastanede odasında, çığlık çığlığa ağlayarak girdim hayatına, benim aksime sen nasıl sessizmişsin, gözlerin gülüyormuş, ilk yaşadığın duygu, ilk garip mutluluğunmuş.

» Hikayenin Devamı