Dedemin gectiğimiz ay vefat etmesi üzerine yazdım;

Artık demir almak günü gelmişse zamandan
Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.

Ne bir ses ne bir nefes kalır geriye.. Söylenmedik o kadar söz, yapılmadık o kadar iş varken… Geçmiş günlerin geri getilmeyeceği ve hatta geri getirmenin akla bile gelmeyeceği bir an. Ne hisseder insan, neler düşünür?

Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;
Sallanmaz o kalkışta ne mendil, ne de bir kol.

» Hikayenin Devamı

Yaşam sürüklerken insanı denklemlere, bilinmeyenler artıyor fütursuzca. Ne ben, ne sen, ne de o bir cevap bulabiliyor sorulara.

En çok korktuğun başına geldiğinde, korktuğundan daha büyük bir belaya sardığının farkına varıyor mu insan?

Ne zaman, nasıl, nerede derken ansızın yağan temmuz dolusu gibi şaşırtıyor ve belki kanatıyor büyüklüğüyle!
» Hikayenin Devamı

Bir garip oldum son zamanlarda. Sürekli eskiye bir özlem halindeyim. Lise günlerim aklıma geliyor, daha dün gibi ilk aşkım…

Üniversite son sınıf okuyorum ama okulla da çok bir bağlantım yok. Sadece gidip gelme durumları ve 3-5 arkadaş o kadar.

Film izliyorum, çıkıp boş boş geziniyorum. Bazen arkadaşlarla buluşup eğleniyoruz ama gün bitiminde yine bir günü bitirmiş olmanın korkusu sarıyor içimi. Kimi zaman korkuyorum, acaba yaşam isteğimi temelli mi kaybettim diye soruyorum kendime.

Ama içimde bir yerlerde bir şeyler bana daha nefes almalısın görecek günün var diyor :)

Neresini yaşıyorduk ya da ne yaşayacaktık? Yaşadıklarımız yaşayacaklarımızın yanında neydi bilmiyorum ama yanlış giden bir şeyler vardı belki de.

Zaman zaman yaptığımız hatalara, yenik düştüğümüz aşklara, kaybettiğimiz sınavlara… Neye yanayım bilemiyorum.

Duvarlarım yosun tutmuş. Belki tüm sevdiklerim ölmüş. Annem ağlamış ardımdan. Rüzgar özlemiş okşamayı saçlarımı.

» Hikayenin Devamı