Koşuyorum!

Belki bir dolmuşu bile geçebilirim. Nikotin ciğerlerimden beynime vurunca yavaşlıyorum. Ama bu son şansım. Dersaneye geç kalamam. Saat 7.30′da evden çıktığımı varsayarsak fazla bir yol katetmedim.

Koşuyorum!

Kaplumbağaya bile yetişemem. Halim kalmadı. Bir yandan pantolonum düşüyor, diğer yandan yüzüme vuran Ankara’nın kuru soğuğu. İstanbul nemliydi falan ama sanki daha benlik bir şehirdi. Şu anda fark yok hala..

» Hikayenin Devamı