Kim bilebilirdi ki, bir gün okuduğum o şiirler için, dinlediğim o şarkılar için, aşk için gözyaşı dökeceğimi.

Çoğu gencin başına gelen bu olay Erme’nin de hayatını karartmak için geldi.

Aşk, insanları çöllere düşürecek kadar, dağarı deldirecek kadar yüce olan aşk, günümüzde çoğu kendini bilmezin ağzında sakız olmakta. Bu güzel duyguyu yaşamak isteyen bir gencin öyküsü bu.

» Hikayenin Devamı

Bir görüşte başlamıştı, Koray’a olan aşkı Vilad’ana göre; Bir nehrin akışına kapılıp gidersin, gittiğin yerin çoğu zaman bir önemi yoktur. Sonunda mutluluk olsun yeterdi.

Hani vardır ya, hepimizin ilk gördügünde “Ben bir elmayım ve diğer yarım işte O” dediği insanlar…

İmkansız bir ilişkidir bu coğu zaman. Ama yaşanır ve yaşanması gereklidir. Bir insan bu kadar sevilir mi? Bir insana bu kadar aşık olunur mu? Kader denen şeyi yaşarsın, bazen ilgiyle uzaktan sevdiğin şeydir O aslında, nasıl olmuştu da şimdi seninle birlikte; bu bir mucize olmalı :) “İnanmam ben tesadüflere“…

» Hikayenin Devamı

Bir Nisan sabahıydı. Yataktan fırlayıp balkona koştu. Derin derin nefes aldı, gördüğü rüya sarsmıştı onu.

Baharın temizliği yavaş yavaş içine dolunca, aldığı nefes, bedenine yeniden hayat vermişcesine, kendine getirdi onu; kafasındaki karanlıkları tam olarak dağılmamıştı.

Bıkmıştı şehrin dayanılmaz monotonluğundan, her gün ayrı geçen koşturmacalardan.

Annesinin sesiyle irkildi;

» Hikayenin Devamı

Hey Millet! Uyanın! Yastığın altında değil mutluluk, ben baktım, yok!

Her masalda vardır ya ”Sonsuza kadar mutlu yaşadılar”, yalan, yalan, külliyen yalan. Yalan, bütün masallar yalan.

Pamuk Prenses’i Prens hiçbir zaman bulamadı. Pamuk Prenses ölüp gitti sonra. Sonsuza kadar yaşamadı. Sindrella da hiçbir zaman gidemedi o baloya. O cadı ”üvey anne” izin vermedi buna. Velhasıl taş sildi hayatı boyunca.

» Hikayenin Devamı

Küfür diyorum; savaşmaktan iyidir, sevişmekten kötü. Hem bazı küfürler de sanatsaldır. Hayat kurtarır bazen küfür. Can almaktan, can vermekten alıkoyar insanı. Boşaltır kötü öfkesini insanın, elini yanlışa bulamaktan kurtarır. Ve onu kör karanlıktan alıkoyar.

Küfrü savunmuyorum. Ama doğru yerde, doğru zamanda ”Yaşasın küfür!” diyorum. Küfür diyorum, kimi zaman vitamin minaral ve hatta esansiyel aminoasitler kadar vazgeçilmezdir. Çünkü insanın doğumundan itibaren sergilediği bütün eylemler, varoluşuna dönüktür.

Günümüz vahşi kapitalizminde insanın ”küfürsüz varolması” imkansızdır. Kontrolü kaybetmemek şartıyla.

» Hikayenin Devamı