“Bela ile sözlüyüz, mapus ile nişanlı. Namımızla evliyiz, yalnızlıktır yarimiz”

Eşref saati dizisini izleyenlerin hatırlayacağı bir Burak Aydos şarkısının dizeleri bunlar. Son iki kelimesini yaşamanın mutluluğu mu yoksa kuruntusunu mu yaşıyorum şu an tam olarak bilemiyorum. Ancak kesin olan bir şey var ki yalnızlık yarim oldu, çok da sadık çıktı bırakmıyor bi’ türlü.

Şimdi bu yazıyı okurken, bu durumdan sıkıntı duyduğumu düşünebilirsiniz belki fakat işin aslı öyle değil. O kadar alışmışım ki bu duruma, sevgilileri görünce elemanı çıkarıp, kendimi hayal ediyorum. Yanımda bir kızın hayalini kurmak bile enteresan gelmeye başladı.

» Hikayenin Devamı

Çok uzun zaman önceydi. Hani okul derdi, gelecek kaygısının olmadığı, insanların sözlerinin bizi bu kadar çok incitmediği ya da anlamadığımızdan incitemediği zamanlar.

Annemin cüzdanından gizlice para alıp, vereceği tepkiyi umursamadan Dido‘ları şişe kolayla birlikte, tozlu kaldırımlarda, kaygısızca mideye indirdiğim günler. İşte o günler :)

Babamın işten geldiğinde anahtarı olmasına rağmen zile bastığı (sırf bizi telaşa vermek için) kapıyı açar açmaz kucağına atladığımız, varsa elindeki paketleri kurcaladığımız, ki hep olurdu. İşte o günler…

» Hikayenin Devamı