Kaldığı yerden devam;

- Nasılsın Meltem? Nasıl gidiyor gönül işlerin?
- Valla içim içimi yiyor Hale. Gitti gideli bir kez aradı. Havadan sudan konuşup kapadı telefonu. Mail filan da göndermedi.
- E canım daha dün bir, bugün iki. Yazacak, arayacaktır elbette. Herkes senin gibi duyguları coşkunun doruğunda yaşamak zorunda mı?
- Ben de senin gibi düşünüp bekliyorum. Ama onu o kadar, o kadar çok özledim ki…
- Tamam be güzelim. Sabırlı ol biraz. Şu güzel duyguyu kendini yıpratmadan yaşa.

Vedalaştık ama içimi bir sıkıntı kapladı bu konuşmadan sonra. Hayal kırıklığı çok çabuk başlamıştı doğrusu. Bu şirin insanı kimsenin üzmesine dayanamıyordum.

Aradan ne kadar geçti bilemiyorum. Bir gün Meltem süklüm püklüm geldi kapıma. Yine ağlıyordu.

» Hikayenin Devamı